Verlegen

Dat is lang geleden

Peter had haar meteen herkend. Gezichten vergat hij nooit en die van haar zeker niet. Ze zat aan een tafeltje bij het raam. Een boek in haar handen.

Per toeval was Peter langs het cafe gelopen. Hij kwam eigenlijk nooit aan deze kant van de stad, maar de boekhandel hier om de hoek was de enige in de buurt die de autobiografie van The Smiths zanger Morrissey nu al op voorraad had.
Geschrokken was hij doorgelopen. Eva in café De Zwaan: dit was nieuws van de categorie dat je eigenlijk met het woord “brekend” via Twitter de wereld in zou moeten slingeren. Voor de deur van de boekhandel haalde hij een paar keer goed adem. Eva, zijn allerliefste Eva, zit in café Zwaan. Alleen. In ons café. Wat te doen?
Z’n gebroken hart bonsde. Hij hield nog altijd van haar. Dat was nooit overgegaan. Hij had stilletjes naar haar geluisterd op die noodlottige avond bij hem thuis. “Ik kan het niet meer aan,” had ze gezegd en die woorden waren in de dagen, weken, maanden, jaren erna niet meer uit zijn hoofd geweest. “Maar waarom niet?” had hij moeten vragen. “Je weet toch dat ik van je hou? Dat weet je toch?”
Peter ging zitten op het bankje voor de boekhandel. Wat te doen, wat te doen? Gewoon dat boek kopen en dan de tram naar huis pakken. Er is niks gebeurd, je hebt niemand gezien en je mist niemand. Een kalmerende gedachte en hij stond op.
Maar voor de deur van de boekhandel kwam toch weer de twijfel. Het ging hier wel om Eva. Zijn allerliefste Eva. Stilletjes weglopen had hij al eens eerder gedaan. Maar wat moest hij dan? Gewoon naar haar toe gaan? Binnenlopen en zeggen “He, wat leuk, dat is lang geleden”? Hij lachte. Dat zou hij nooit durven. Er zaten teveel onzekere haakjes aan dat scenario.
Een toerist duwde hem, hij stond in de weg. Langzaam stiefelde Peter bij de boekhandel vandaan. Ineens zat alles weer in zijn hoofd.
Uiteindelijk had zij het initiatief genomen voor hun eerste kus. Hij had er wel over nagedacht, heel veel zelfs, maar toch won elke keer de onzekerheid het van de durf. Ook omdat hij wist dat een kus het begin zou zijn van iets waar je niet zo snel bij kon weg lopen, mocht het toch niet werken. Gelukkig waagde zij wel die sprong en hij was haar er, ondanks alles, nog altijd dankbaar voor.
Verlegen en onzeker, dat was hij van kinds af aan al geweest. Mensen niet aankijken, meisjes al helemaal niet. Dat werd gelukkig met elke verjaardag minder. Ouder worden is een ongeneselijke ziekte, maar wel een van de betere medicijnen tegen verlegenheid. Ineens was dat besef gekomen dat hij zichzelf al die jaren had tegengewerkt. “Shyness is nice, and shyness can stop you from doing all the things in life you’d like to,” om The Smiths maar eens te quoten uit hun liedje Ask. Peter had nu vrienden en knoopte met gemak een praatje aan met de trambestuurder over de laatste bekerwedstrijd van Ajax. Die behaalde resultaten hadden hem gesterkt en zekerder gemaakt.
“De oude Peter zou naar huis gaan,” mompelde hij tegen zichzelf en vastberaden beende hij richting het café. Hij opende de deur en hun ogen vonden elkaar. Ze lachte. “He, wat leuk, dat is lang geleden!”

Standaard