Oud & Nieuw

Uitkijken

“Volgend jaar doen we echt minder cadeautjes,” zegt mijn moeder voor de vijfde keer in vier dagen en ik vind het allemaal best.

We zeggen elk jaar dat we er niet om geven, maar uiteindelijk staat iedereen met nieuwe sjaals en sokken in hun handen. Of boeken, maar die zijn niet voor mij. En altijd een chocoladeletter, een jaarlijks terugkerend grapje van mijn vader.

De op de grond gevallen naalden van de kerstboom nemen gestaag toe. Ik merk het, omdat ik er steeds vaker in ga staan. Met mijn voet tast ik het gebied af. Het voelt alsof het dennennaaldenfront gestaag de verdedigingslinie van het vloerkleed nadert. Ik doe alsof de rand van het kleed een stenen stadswal is waarop strijders met pijl en boog klaarstaan om toe te slaan, zoals in de boeken die mijn vader mij voorleest.

Ik vraag me af of er al meer naalden op de grond liggen dan er aan de boom zitten.
Het is een echte kerstboom, met echte kaarsen erin. Niemand heeft dat nog, behalve mijn ouders. Iedereen zegt dat ook altijd, als ze de echte kerstboom met de echte kaarsjes erin zien. Zouden jullie dat wel doen, zeggen ze dan, met die jongen en zo. Ze snappen niet dat ik wel uit kan kijken. De stakkers. Ze kijken op me neer. Kijken, kijken, kijken. Er is geen woord waar ik zo lang over heb nagedacht. Anderen praten van soorten kijken waar ik geen enkel benul van heb. Opkijken, afkijken, omkijken en aankijken. Ik kan er niks mee.

Het is onduidelijk hoe lang ze het nog zullen volhouden om een kerstboom op deze manier op te tuigen. Kerstboomkaarsjes worden niet echt ruim meer ingeslagen door winkeliers. Voor ons is het altijd eerder een gedoe om nog kaarsen te kunnen kopen, in plaats van kalkoen of eend.

Mijn zusje telt haar gekregen zegeningen. Een deegroller van Jamie Oliver, een boek van Bridget Jones en een hippig bloesje, om aan te doen naar een feest met Oud en Nieuw. Naar een feest gaan zit er voor mij niet in. Het is niet dat ik het niet kan, maar ik wil het niet meer. Buiten het vanzelfsprekende gedoe dat er voor mij bij komt kijken is het te pijnlijk. Ik kan het geluid niet aan. De knallen, het gillende geluid van opstijgende vuurpijlen. Het incident is acht jaar geleden, de herinneringen zijn niet vers. Het is alsof ze bevroren zijn en elk jaar weer uit de vriezer gehaald worden. Buiten worden ze door het vuurwerk telkens weer ontdooid.

Standaard