Verhaal #215 • Afgesproken thema: Haat

Altijd gezellig bij Health Club Jordaan

In de hoek van de kleedruimte, tegen een kluisje aan, kan ik nog een plekje vinden. Zweet blijft aan de haren van mijn snor hangen en vormt een dun, zout laagje.

Ik trek m’n eveneens bezwete shirt uit en kijk daarna recht in het gezicht van een andere sporter. Hij is bezweet, net als ik, maar veel behaarder en heeft alleen zijn onderbroek nog aan.
‘Zeg, heb ik jou niet op tv gezien man?’
Halverwege de zin laat hij z’n onderbroek naar z’n enkels vallen. Door de beweging worden mijn ogen naar beneden getrokken, waardoor ik genoodzaakt ben om naar het verschrompelde, door dikke, zwarte schaamharen omvatte geslacht van deze vreemdeling te kijken. Snel trek ik mijn blik weer omhoog.
‘Ja, klopt, ik zat bij Lingo.’
‘Oooh, natuurlijk, jij zat bij Lingo man! Ja. Ja hoor, nu weet ik het weer.’
De man krabt aan zijn nauwelijks te onderscheiden balzak.
‘Ja, jij was die gast die ‘druif’ verkeerd wist te spellen. Oh man, wat heb ik om jou gelachen! M’n vrouw ook man, die had zowat in d’r broek gepiest!’
‘Ha-ha, ja, ’t was wat.’
Ik haal m’n schouders op en draai me weer om naar m’n kluisje. Ik buk me om m’n t-shirt van de grond te rapen en voel dan een warme ham tegen mijn linkerwang. Ik roep iets als ‘euahj’ en val achterover.
‘Ooh, man, sorry! Ik moest effies m’n telefoon pakken. Sorry hoor. Nou ja, ik heb vanochtend wel gedoucht hoor! Hahahaha!’
‘Kan gebeuren’, stamel ik. Zo snel mogelijk wegwezen en drie uur douchen, schiet er door mijn hoofd. Snel vliegt ook de rest van mijn kleren uit en juist als ik mijn broek in wil stappen voel ik een hand op mijn schouder.
‘Man, mag ik met je op de foto? Hier, hij gaat ‘m maken, gaan wij hier staan, even een kiekje, ja, man, lachen! Ja. Nog eens? Ok, ja! Dankjewel man. Wil je ‘m zien? Kijk, we staan er leuk op.’
Op het schermpje zie ik mezelf in m’n boxer met een ongemakkelijke grijns naar de camera staren, terwijl links van mij een poedelnaakte man zijn overbehaarde lichaam tegen het mijne aandrukt. Er trekt een rilling over mijn rug, gevolgd door een lichte kokhalsneiging, die ik snel wegslik. Ik schiet in m’n kleren, vlucht de kleedkamer uit en scheur naar huis, waar ik de onder douche duik, trillend.
Als ik twee uur later mijn telefoon pak heb ik veertien e-mails, achtenzestig whatsappjes en bijna vierhonderd Twitter-mentions. Ik open Twitter en klik één van de mentions aan. Weer zie ik mezelf, de overbehaarde man en mijn ongemakkelijke grijns. Het Geenstijl-publiek heeft mij en mijn blijkbaar snel ontdekte Twitternaam omarmd.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard