Ghetto

Helikopteroverzicht

Ze noemen het hier een ghetto, maar dat is het natuurlijk niet. Een ghetto is een benaming voor een stadswijk die voor het overgrote deel wordt bewoond door mensen die behoren tot een enkele etnische, religieuze of raciale groep, veelal met een laag inkomen. Schoolvoorbeeld van een ghetto was die van Warschau, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een plek waar de Nazi’s ruim vijfhonderdduizend Joden bijeengedreven hadden.
Hier heeft men gewoon last van een imagoprobleem.

Maar toch nam hij ook het woord ghetto in de mond toen hij aan haar vertelde waar hij precies woonde in Amsterdam. Via via had ze al wat opgevangen.
In een kroeg aan het Leidseplein had hij uitgelegd dat het een moeilijke wijk was. Soms een beroving, soms een gewapende overal, soms een moord, elke avond een politiehelikopter hangend in de lucht.
‘Maar dat is ghetto-life, weet je,’ had hij gezegd als grap en ze had gelukkig gelachen. Hij was geen gangster, hij was een schrijver en niet eens van raps, maar van rare verhalen.
Toch was ze wel benieuwd.
Samen liepen ze met een idee over het avondeten naar zijn vaste supermarkt. Het was zomer en druk op straat.
Ze nam de omgeving in haar op en vroeg of hangjongeren hier een probleem waren.
‘Mwah,’ zei hij. ‘Ik heb eigenlijk meer last van die kut-scooters.’
‘Dat snap ik wel,’ zei ze en ze pakte zijn hand nog steviger vast.
Het was de eerste keer dat ze bij hem thuis was. Nogal een spontane beslissing, hij had niet eens tijd gehad het fatsoenlijk op te ruimen. Na haar telefoontje had hij snel wat grote rommelstukken uit het zicht gehaald.
Op de bank bekeken ze zijn fotoboek. Ze vond hem schattig als baby en dat kon hij alleen maar beamen.
Hij keek naar haar terwijl ze door het boek bladerde. Ze moest vaak lachen om zijn rare hoofd, kapsels en bril. Hij vond het prima omdat zij het was die lachte. Het was een moment dat hij erg bewust beleefde. Hij zag zichzelf met haar zitten op de bank in zijn niet opgeruimde kamer in een niet echt ghetto zijnde Amsterdamse wijk. Dit moest hij nooit vergeten, nam hij zichzelf voor.
‘Wil je nog wat drinken?’ vroeg hij.
‘Lekker,’ zei ze. ‘Thee, als je hebt.’
‘Je hebt geluk.’
Hij stond op en liep naar de deur. Voordat hij de gang in verdween, keek hij nog even achterom. Ze wees op een foto en zei: ‘Wat was je vroeger toch een nerd!’
Hij lachte.
‘Je moet weten dat ik in die jaren nogal gebukt ging onder een imageprobleem.’
‘Gelukkig ben je daar uitgekomen,’ zei ze. ‘Al hoewel…’
‘Zeg, wil je nog thee?’ antwoordde hij en gespeeld boos beende hij de kamer uit.
Die avond kookte ze voor hem. Hij keek mee en probeerde te onthouden welke handelingen ze deed. Hij ging het vergeten, dat wist hij meteen al. Maar wat zou het, hij had vandaag al belangrijkere herinneringen gemaakt.
Met een kop koffie zaten ze daarna in zijn kleine tuin. De lucht rook naar barbecue en naar mooie tijden. Daar kon die cirkelende politiehelikopter verder ook niks aan veranderen.

Standaard