Verhaal #200 • Afgesproken thema: Facebook

Tussen Best Wel Leuk en Heel Erg Kut

Ik was laatst op vakantie, met mensen. Na een lange reis in een auto en het opzetten van een tent, besloten we op de plek aldaar naar een café te gaan.

Enorm gezellig was het allerminst, maar zo had mijn metgezelschap het waarschijnlijk wel op het internet aangeduid. Later zochten we een restaurant om de avondmaaltijd te gaan nuttigen. Ik stelde een interessant uitziende Libanees voor, maar dat hele We Moeten Naar Een Plek Met Wifi was wel echt een dingetje aan het worden. Ik voelde mij er niet helemaal bij. Maar eigenlijk was ík er wel, en zat de rest in een wereld van in kekke hoesjes gehulde, holografische apparaten.

Zo veel vaker dan eens hadden mijn vrienden geprobeerd mij ervan te overtuigen dat ik ook op Facebook moest gaan en ik geef eerlijk toe, vaak genoeg had ik op het punt gestaan om toe te treden tot het platform dat een bevolking huist waarvan je uitsluitend de leukigheden kan zien. Dat lijkt op het eerste oog wellicht een ideale situatie, maar je weet ook altijd dat een grote hoeveelheid misère ergens verborgen blijft. Buiten het feit dat ik de inhoud van dit soort halflege profielen van de mens afkeurde, vond ik de manier waarop men in gezelschap het echte leven negeerde dusdanig schrijnend, dat ik mij fel afzette tegen de creatie van haute couturier Mark Zuckerberg die maar niet uit de mode raakte. Totdat de rest van mijn gezelschap die bewuste vakantieavond, na iets teveel cocktails in een veel te hip ogend en vooral duur loungerestaurant, met een bar gemaakt van glaswand met felle, azuurblauwe lampen erachter, besloot om mij te inaugureren als nieuwste lid van de Facebook-familie. Ik liet het begaan. Mijn verweer was gebroken door de bedwelmende werking van het mijzelf aangedane venijn in de vorm van alcoholhoudend drankvocht.

Er werden leugens gemeld op mijn profiel, wat ik naar alle waarschijnlijkheid van tevoren niet als onvoorspelbaar bestempeld zou hebbben. Zo bleek ik ineens eigenaar van Galerij Kont, die bekend stond om haar specifieke aanbod van pornografische kunst. Een vertoning van scherts die ik an sich niet heel erg humoristisch vond, maar het feit dat mijn Facebook-karakter een satirische aankleding kreeg, kon ik daarentegen wel waarderen. Zo was mijn profielfoto een eerder die dag getrokken kiek van mij achter het stuur van de op dat moment stilstaande auto terwijl ik, met de schreeuwerige sjaal van de buiten een plas doende chauffeur Koen om, een kus naar de camera blaas. De keuze voor die foto kon ik ook waarderen. Verder werden er vanzelfsprekend de nodige status updates geplaatst. Alvorens het mij aan het glimgiechelen makende BINNENKORT EXPOSEREN DE TEPELS VAN DE KLEINDOCHTER VAN LARRY DAVID VOOR HET ALLEREERST IN EUROPA. KOM HET ZIEN, IN GALERIJ KONT kwam eerst het naar mijn mening vrij onzinnige en tevens zeer smakeloze BEN EINDELIJK OP FACEBOOK, NU IK OP VAKANTIE IN FRANKRIJK GEEN RUK TE DOEN HEB, BEHALVE DIEZELFDE RUK.

Zo bleef het niveau van mijn door anderen geformuleerde status updates de rest van de vakantieweek bungelen tussen Best Wel Leuk en Heel Erg Kut, maar ik vond het allemaal wel prima. Totdat men mij begon te taggen onder allerlei gekke foto’s en berichten. Zo stond mijn klikbare naam onder menig foto van de pagina Met Je Vis Op De Foto en werd ik genoemd bij een video van de pagina met de ontluisterende titel Van de kaart & Helemaal naar de klote, waarin een spetterpoepend nijlpaard haar uitwerpselen verspreidt met haar staart, wat dan ook op mijn profielpagina zichtbaar was.
Nou vond ik het misbruikige karakter van mijn profiel echter alleen niet meer leuk, omdat ik op de donderdag van de week weg het allerliefste meisje aller werelden tegen was gekomen. We hadden gedanst en ook op langzame muziek, maar ook gepraat en het vooral heel erg leuk gehad. Ze had een lievig en rond gezicht met kleine sproetjes die je echt moest zoeken, maar ik had ze gezien.
Ze heette Caroline en ik wist haar achternaam ook. Nu was het zo dat we tijdens de vakantie regelmatig niet weinig alcoholische slurpsels tot ons namen, was ik ten tijde van vlak na ons gesprek in de nabijheid van een dansvloer wel haar nummer alweer vergeten. Smartphoneloos als ik was, zocht ik hulp bij mijn vrienden. “Kunnen jullie haar asjeblieft opzoeken op Facebook? Ze is het allerliefste meisje aller werelden. ” Zo geschiedde en werd ik gesommeerd bij terugkeer in ons vaderland een Facebook-waardige telefoon aan te schaffen. Ik was totaal om. Toen bleek dat Caroline helemaal geen Facebook-gebruiker was, stortte alles helemaal in elkander. Dat was heel erg kut.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard