Verhaal #199 • Afgesproken thema: Facebook

Niemand zou haar ontmaagden

“Staat je goed, Karin de Boer! ;)”
Dankjewel Gert-Jan Keizers”

Karin had haar reactie getypt en al op enter geklikt, maar twijfelde nu dan toch of ze wel spontaan genoeg was en of haar reactie wel paste bij de kleur van haar jurkje. Per slot van rekening had ze een leuk oranje-geel zomerjurkje gekocht en er een zogenaamd spontane foto van laten maken door haar broertje, en dan moet je reactie er wel naar zijn, als Gert-Jan iets zegt. Gert-Jan had mooie, blauwe ogen en het lichaam van Tarzan, voor zover dat kon voor een jongen uit de derde klas.
Had ze niet beter “Haha, thx!” kunnen schrijven? Had ze ‘m wel terug moeten taggen? Is dat niet te wanhopig? Ze is toch niet wanhopig? Denkt Gert-Jan dat nu van haar? Eigenlijk wilde ze het nu aanpassen. Maar ja, dan kwam er ‘bewerkt’ bij te staan. En dat zou Gert-Jan dan zien en dan dacht hij dat ze zich te druk maakt om wat ze tegen hem zegt en dat wilde ze eigenlijk helemaal niet.

Terwijl Karin nadacht volgden de berichtjes onder de hare elkaar op.
“Schatje luv <3” - Natasha Joolen, haar beste vriendin. “Mooi meisje <3<3<3” - Vanity de Boer, haar nichtje van twaalf. “Trots op jou! Kus” - Mama. Karin schaamde zich dood. Gert-Jan zat zich nu waarschijnlijk kapot te lachen omdat Karin zo’n stomme familie had en ook nog eens een debiele beste vriendin. Hij zou haar nooit zien staan. Geen enkele jongen trouwens. Ze zou voor altijd alleen blijven en hooguit een paar katten als levensgezellen krijgen. En die katten zouden dan doodgaan en haar alleen achterlaten. En dat allemaal omdat mama zich weer op haar Facebook moest bemoeien met zaken die haar niks aangingen. Ze snapte er ook echt helemaal niks van! Karin typte. “Thanks allemaaaal!! :D xx” Facebook had van die lelijke emoticons, waardoor je leuke lachgezichtje opeens een overdreven megasmile werd. Karin kon er niet om lachen. Ze wou gewoon iets leuks typen en nou had Facebook het weer verpest. Konden die gasten nou ook nooit iets goed doen? Het lukte ze ook nooit om haar newsfeed met leuke dingen te vullen, terwijl er genoeg leuke vrienden waren om dat te doen. Ze snapte daar helemaal niks van, dat Facebook bepaalde vrienden gewoon niet liet zien terwijl je dat wel wilde. Misschien hadden die vrienden wel aangegeven dat zij hun statussen niet mocht zien. Nou, mooie vrienden dan. Gert-Jan had dat ondertussen vast ook al gedaan. Het was definitief, Karin zou een oude vrijster worden, zonder vrienden, in een krakkemikkig huisje ergens in Drenthe. Niemand zou haar ooit opzoeken. Niemand zou haar missen. Niemand zou van haar houden. Niemand zou haar ontmaagden. Zelfs de katten zouden haar negeren, tenzij ze eten wilden. Dat was het lot van Karin de Boer, dacht Karin, en ze begon haar afscheidspost te typen.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard