Verhaal #198 • Afgesproken thema: Facebook

Het Domme-Opmerkingen-Spel

Ze vertelde me net dat ze de foto per ongeluk had geliked en daarom meteen weer had unliked. En daar moest ik het maar mee doen. In eerste instantie was ik opgelucht dat het mysterie van het komen & gaan van het rode eentje bij deze was opgelost. Toch knaagt er nog iets.

Je vond het dus geen leuke foto?’ vraag ik.
Ze trekt een stuk dekbed naar haar toe en zegt dan: Het was best een mooie foto. Leuk filtertje ook wel.’
‘Maar niet mooi genoeg voor een like?’
‘Misschien wel, maar ik ga een beetje zuinig om met mijn likes.’
‘Aha. Mevrouw heeft een actief like-beleid.’
‘Zo zou je het kunnen noemen, ja. Maar zullen we er nu over op houden? Het is al erg genoeg dat Facebook onze levens zo beïnvloedt, laat staan dat we het er op deze best leuk begonnen zaterdagochtend ook nog over hebben.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Gewoon. Ik ben eigenlijk wel klaar met Facebook en al die oninteressante updates. Ik vind dat je niet alles met iedereen hoeft te delen. Komt bij dat sommige dingen ook alleen maar leuk zijn als je er bij bent geweest.’
‘Mja, daar heb je wel gelijk in, denk ik. Je kunt het niet zien, maar onder het dekbed steek ik mijn duim omhoog.’
‘Sukkel. Maar goed, genoeg over dat stomme Facebook. Waar luisteren we eigenlijk naar?’
‘Aah, subtiel. Verandering van onderwerp. Heel goed. Dit is het nieuwe album van Volcano Choir. Band van Bon Iver.’
‘Het zegt me niks, maar het klinkt erg mooi.’
‘Dacht ik. Had het ook meteen geliked op Facebook.’
‘Jij vindt dit leuk hè?’ vraagt ze.
‘Wat?’
‘Mij een beetje lopen stangen.’
‘Is dat een eufemisme?’
‘Je bent zelf een eufemisme.’
‘Goeie comeback, ’ zeg ik en pak opzichtig een groot stuk dekbed terug.
‘O, gaan we het zo spelen?’
‘Speel helemaal niks. Ga anders even koffie zetten.’
‘Wauw. Zei je dat hardop?’
‘Volgens mij wel. Dom?’
‘Yup. En je weet wat dat betekent, he?’
‘Één nul achter?’
‘Één nul achter in het Domme-Opmerkingen-spel, sukkeltje. Best-of-three. Verliezer zet koffie.’
Een liefdevol schopje tegen mijn been.
Een stuk dekbed wisselt weer van eigenaar.
‘Ik heb eigenlijk ook best wel zin in koffie,’ zegt ze. ‘Hoe laat zou het zijn?’
‘Geen idee. Uurtje of elf?’
‘Dat zou best eens kunnen, ja.’
‘Nee, wacht. Vroeger denk ik. Heb namelijk nog geen hoofdpijn.’
‘Hoe bedoel je?’ vraagt ze.
‘Omdat ik zoveel koffie op kantoor drink, krijg ik in het weekend altijd ’s ochtends knallende koppijn. Vermoed dat door het uitslapen mijn lichaam te lang zonder cafeïne zit.’
‘Dat is best ernstig. Je bent gewoon verslaafd.’
‘Zou je denken?’
‘Ja, je kunt niet meer zonder. Dat zegt je lichaam.’
‘Mijn lichaam zegt wel meer.’
‘Je moet luisteren naar je lichaam, David.’
‘Ik luister maar naar één lichaam en dat is die van jou.’
‘Wauw.’
‘Zei ik weer iets doms hardop, hè?’
‘Yep.’
‘Zonde.’
‘Twee-nul. Het bed uit, knurft.’



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard