Verhaal #194 • Afgesproken thema: Heilige

Dit zou best eens uit de hand kunnen lopen

Dieters wereldbeeld was al tijden volkomen zwakzinnig. Wat dat betreft viel het nog mee dat hij pas nu, op veertigjarige leeftijd, besloot werk te maken van zijn ongehoorde aversie jegens succesvolle midden- en kleinbedrijfjes.

Voor Dieter stond het MKB gelijk aan het kwaad. Sterker: volgens Dieter wás het MKB de belichaming van de antichrist, die, wat Dieter betreft, ook niet bestond, want dat was onzin. Vanwege het gebrek aan een beter woord had Dieter echter voorlopig voor antichrist moeten kiezen. Met die beredenering in zijn achterhoofd koos hij ervoor om op een regenachtige novembermiddag het benepen kantoortje van Verdroten Rioleringsreiniging aan de Stationsstraat in Baarn binnen te lopen en daar, gillend en spugend, een emmer roze verf over het aftandse faxapparaat te flikkeren.

Dat viel niet best.

Dirk was normaal gesproken niet misselijk van een grapje. Hij kon best lachen om een scheetkussen op zijn stoel, een emmer water boven de deur, zout in z’n koffie en andere typische grapjes die hij alleen van Bert, z’n broer en compagnon, tolereerde. Helaas wilde het toeval dat juist vandaag het anders zo betrouwbare koffiezetapparaat was uitgevallen en dat Dirk het niet zo goed kon hebben als hij niet aan zijn dagelijkse koffiequotum van twaalf kopjes kwam. En toen daar, op een regenachtige novembermiddag, één of andere halfgare debiel zijn kantoor binnenkwam en daar spugend en gillend een emmer roze verf over zijn zelf opgeknapte faxapparaat donderde, was de maat wat hem betreft vol.

Er gingen klappen vallen.

Bert was juist op een nieuwe grap aan het broeden, iets met een bus deodorant en een aansteker, toen de deur van het kantoor dat hij met Dirk deelde open ging en er een verwilderde man met lang haar, gescheurde kleding en een emmer roze verf binnenkwam. Heel even hoopte Bert nog dat het de koffiezetapparaatreparateur was, maar toen de man een forse fluim in het gezicht van de lichtelijk verbouwereerde Bert deponeerde, verdween die illusie en kon hij zich focussen op het wegwerken van deze ongenode en vooral onbeleefde gast. Het leek Bert dan ook het perfecte moment om zijn bus deodorant eens uit te proberen op het gezicht van deze man, waarbij uiteraard sprake zou zijn van ontsteking.

Dit zou best eens uit de hand kunnen lopen.

De gebeurtenissen volgden elkaar daarna vlug op. Dieter schreeuwde iets over zijn missie op aarde en het uitdrijven van de MKB-demon uit Nederland en Dirk vloog op zijn beurt vloekend en tierend op de man af die zijn prachtige faxapparaat aan het besmeuren was. En terwijl Dirk zich op Dieter wierp, hem aan z’n haren naar de grond sleurde en op hem begon in te trappen, stond Bert deodorant voor zich uit te spuiten, ondertussen druk zijn aansteker aandrukkend, hopend op een vlam die niet kwam. Dieter kon zich herstellen door de benen van zijn belager vast te grijpen en zich met zijn weinig krachtige gebit vast te bijten in de achillespees van Dirk. Het deed Dirk zeer, waarop die zich boven op Dieter liet vallen. Juist op dat moment werkte het vuursteentje in de aansteker van Bert, waardoor zijn gedroomde vlammenwerper tot stand kwam. Helaas voor Bert maken vlammenwerpers over het algemeen weinig onderscheid tussen personen en kantoorinterieur, waardoor het slechts een minuut duurde voordat de twee vechtenden, Bert en de aftandse faxapparatuur in lichterlaaie stonden.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard