Marktplaats

Ook wat waard

Het was dinsdagochtend kwart over tien en Freek zat aan de keukentafel. Geke had koffie voor hem ingeschonken en een iets te groot stuk ontbijtkoek afgesneden. Daarna was ze naar boven gegaan. Zo ging het de laatste zes jaar elke dag en zo was het wat Freek betreft goed.

Maar deze ochtend was anders. Weliswaar was de koffie er, en de ontbijtkoek ook, maar in plaats van daarna zwijgend elkaars weg te gaan, had Geke hem vanochtend streng toegesproken voordat ze de trap opging.
Freek wist dat Geke gelijk had. Geke had immers altijd gelijk. Ze konden inderdáád de kamer op de begane grond goed gebruiken en een beetje extra geld was inderdáád niet verkeerd in deze tijd van crisis. Maar toch, afscheid nemen van twintig jaar lief en leed, dat is niet niks.
Met een ferme slok koffie spoelde Freek een vastzittend stukje ontbijtkoek los en vervolgens slikte hij het allemaal in een keer door. Hij zette het kopje neer en stond op.
‘Geke!’ riep hij bij de trap aangekomen, ‘Geke, kom eens naar beneden, wil je?’
Het duurde even voordat Geke beneden was. Het was haar heup, die werkte al jaren niet meer goed mee. Uitgeput ging ze zitten in haar luxe stoel.
‘En?’ vroeg Geke na een korte adempauze, ‘wat is je beslissing geworden, Freek?’
Even was het stil. Toen schraapte Freek z’n keel en draaide hij zich naar z’n vrouw.
‘Je hebt gelijk,’ begon hij voorzichtig. ‘Misschien is het toch verstandig om een deel te verkopen.’ Hij slikte even, het koste hem toch meer moeite dan verwacht. Hij herpakte zich en vervolgde stellig: ‘Maar wel voor een goede prijs, want het is toch wel even gauw twintig jaar modeltreingeschiedenis wat hier staat.’
‘Oh Freek, dat is geweldig!’ riep Geke. ‘Ik ga meteen een advertentie maken.’ Ze stond op en slofte naar de computer in de hoek van de hobbykamer.
‘Freek!’ riep Geke vanachter de computer, ‘kun je me zo even aanwijzen waar je een paar foto’s van die treintjes hebt opgeslagen? Plaatjes helpen enorm bij het verkopen. Weet je nog hoe snel dat ging met de balletspullen van Marja? En haar rolstoel? Die spullen waren zo weg.’
Twee dagen later was er een koop gesloten met Ronald P. uit Zaandam. Zijn bod van ruim 4.000 euro voor de hele verzameling had Geke geaccepteerd zonder te overleggen met Freek. Dat had ze de vorige keren wel gedaan, maar dat leverde alleen maar ruzie op. Ronald begreep dat hij een topdeal had gesloten en daarom kwam hij de treinen dezelfde avond nog ophalen.
Tijdens het laatste item van het 8 uur Journaal ging de deurbel.
‘Daar zal je hem hebben,’ zei Geke en met een pijnlijk gezicht stond ze op uit haar stoel.
‘Hè Freek, doe gauw even je trui goed. Je zit er verdorie bij als een zwerver.’
Ronald wou niet binnenkomen voor een kopje koffie. Hij had z’n Volkswagen Passat met de kont naar de voordeur toe geparkeerd en hij was al begonnen met het optillen van de eerste verhuisdoos.
‘Doe je er wel voorzichtig mee,’ vroeg Freek, maar Ronald antwoordde niet.
‘Wat je daar aan het inladen bent is toch wel even gauw twintig jaar modeltreingeschiedenis!’ schreeuwde Freek harder dan hij eigenlijk bedoeld had.
‘Volgens mij is dat geen woord!’ riep Ronald terug terwijl hij de achterbank neerklapte.
‘Iemand een stukje kwarktaart?’, vroeg Geke vanuit de deuropening.
‘Zo,’ zei Ronald na een kwartiertje inladen, ‘volgens mij heb ik nu wel alles.’ Hij had alle dozen zelf moeten tillen, Freek had zich met een smoesje over migraine al gauw uit de voeten gemaakt.
Geke kwam naar hem toelopen. ‘Hier,’ zei ze, ‘ik heb de kwark voor je ingepakt. Lekker voor thuis.’
Ronald nam de taart in ontvangst en zocht even naar een goed plekje in z’n auto. Uiteindelijk schoof hij het pakketje maar onder de passagiersstoel.
Hij bedankte Geke en reed toen de oprit toeterend af.
In de lege achterkamer trof Geke haar man weer aan. Ze liep naar hem toe en gaf hem een zoen.
‘Schat, het is echt het beste,’ zei ze zacht.
‘Ik weet het,’ antwoordde Freek, ‘maar het is moeilijk. Het voelt alsof er een deel van me is overleden.’
Geke pakte de hand van Freek.
‘Natuurlijk is het moeilijk, ik begrijp dat heel goed,’ zei ze. ‘Maar bekijk het ook eens van de positieve kant. Strakjes hoeven we niet meer elke keer die ellendige trap op om even bij Marja te zitten. Dat is ook wat waard, toch?’

Standaard