Verhaal #192 • Afgesproken thema: Sollicatie

Verwerking

We werden gedwongen in een rij naar de grauwe, met prikkeldraad omheinde hal te lopen, waarin al duizenden andere mannen verzameld waren.

De fabrieksvoorzitter zou niet lang daarna een toespraak gaan houden. Binnen was het niet minder koud dan buiten, verwarming was er niet. Helemaal aan het eind van de hal waren vier loketten waar je een formulier kon invullen. De illusie van vier mooie rijen was bij binnenkomst al direct vervlogen. Het was één grote chaos, iedereen rende door elkaar. Er was verwarring ontstaan over het verschil in loketten. Aangenomen werd dat alle vier hetzelfde zouden zijn, maar nu bleek dat de loketten verschillende afdelingen vertegenwoordigden: Slacht, Verwerking – V, Verwerking – K en Inpak, waarbij V voor Varken stond en K voor Koe. Slacht bleek de bestbetaalde afdeling, Inpak leverde het minst op.
Een enorme wanorde ontstond toen bleek dat niet iedereen zich kon aanmelden bij het eerste loket – je moest kunnen aantonen dat je ervaring had met het slachten van vee. Kon je dit niet, moest je achteraan aansluiten in een andere rij. Hierdoor ontstonden vechtpartijen. Vlak voor mij werd een jongen naar de grond gewerkt door een groepje enorme mannen. Een oude man sloeg op hem in met zijn wandelstok. Ik probeerde de jongen te helpen, maar werd tegengehouden en weggeduwd. “Не ваше дело!” klonk het, “Bemoei je met je eigen zaken!” Ik ging in de op één na kortste rij staan: Verwerking – K. Vlak voordat ik aan de beurt was, klonk er een hels alarm. Alle aandacht was nu op het podium achter de loketten gevestigd.

Ergens was het grappig dat ik daar was. Mijn vader had altijd gezegd: zolang je maar niet bij McDonald’s komt te werken. En nu zou ik in een immense, massaproducerende vleesverwerkingsfabriek die leverde aan de populaire fastfoodketen komen te staan. Het zou hem allerminst trots hebben gemaakt, ook al deed ik dit met een ander doel dan de andere sollicitanten.

Iedereen stond nu stil in redelijke rijen. Ineens besloot een klein mannetje op het laatste moment naar een rij aan de andere kant van de hal te rennen. Ik lachte hardop, waarop de man voor me in de rij de beweging van een kopstoot naar me maakte. Verderop zag ik twee ratten onder een stuk karton vandaan schieten. Toen ik daar iets over opschreef in mijn notitieboekje, werd de man boos. In mijn beste Russisch legde ik uit dat ik niet om hem lachte, journalist was en iets anders opschreef. Het deerde hem niets. Hij kwam met zijn gezicht vlakbij het mijne. Hij zei in het Engels dat ik me gedeisd moest houden. Minder opvallend doen. Ik keek daar niet meer zo van op, na al die opstootjes. Ik snapte pas later dat ook hij met bijbedoelingen in deze rij stond. Helaas had hij niet dezelfde insteek als ik gehad, hij had geen boekje bij zich. Pas toen ik zijn foto op de televisie had gezien, viel alles me met terugwerkende kracht op. Zijn haar was te glad, zijn wollen trui te nieuw. Hij was de enige die handschoenen droeg. Zwarte, van leer. Hij had naar koffie en eau de cologne geroken. Nadat iedereen ineendook en de voorzitter neer was gegaan, had ik hem niet meer gezien.



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard