Euforie

Een grote uitdrukking

Een extreem gevoel van vreugde. Hij kende de betekenis van het woord euforie en de laatste tijd bleef het daar bij.

Natuurlijk, er waren best momenten geweest dat hij uit elkaar leek te knappen van geluk, maar die waren op een hand te tellen.
Zaterdag 21 juli 2013 was de grootste vinger aan die hand.
Hij had haar ’s ochtends van het station gehaald. 9 uur, de stad was grotendeels nog in handen van ongeduldige toeristen.
Haar zomerjurkje was rood, de lach op haar gezicht groot.
Samen begonnen ze te lopen en te praten.
‘Ik ga je niet vertellen waar we heen gaan,’ zei hij.
‘Ik houd niet van verrassingen,’ antwoordde zij.
In het park lagen ze naast elkaar in het gras, te staren naar de strakblauwe lucht. Hij deed zijn ogen dicht en hoorde haar zachtjes ademen. Op de tast pakte hij haar hand.
‘Wist je dat de uitdrukking ‘te vondel leggen’ is ontstaan doordat in de 17e eeuw moeders die niet voor hun kinderen konden of wilden zorgen, ze achterlieten in het Vondelpark?’ vroeg hij.
Ze lachte.
‘Echt waar,’ zei hij. ‘Net zoals de uitdrukking ‘het loopt de spuigaten uit’ te maken had met de slechte staat van het wegdek rondom het Spui. En moet ik nog uitleggen waarom je wallen onder je ogen hebt na een nacht met weinig slaap? Ik zeg het je: Amsterdam is één grote uitdrukking.’
‘Laten we gewoon even stil zijn, grote fantast van me,’ antwoordde ze.
Die middag aten ze een broodje aan een van de grachten. De zon deed inmiddels ook actief mee aan deze zomerdag.
‘Zou jij kunnen leven op een boot?’ vroeg ze.
‘Op een woonboot of ook echt varen?’
‘Echt varen, waar je maar heen wilt,” antwoordde ze.
Hij dacht even na. Nam een hap van zijn broodje gezond en keek naar een voorbij tuffend motorbootje. Studenten, een kratje bier naast het roer.
‘Dat hangt er van af,’ zei hij toen.
‘Waarvan?’
‘Of jij er dan ook bij bent.’
‘Vind je dat belangrijk?’
‘Ja natuurlijk,’ antwoordde hij stellig. ‘Dat en een goede internetverbinding.’
’s Avonds bracht hij haar weer terug naar het station. De stad was inmiddels grotendeels in handen van dronken toeristen en proactieve taxichauffeurs.
Voor haar wachtende trein stelde hij de laatste vraag.
‘En, vond je het vandaag leuk met me?’

Op datzelfde station keek hij nu naar zijn handen. De snel naderende winter had ze met haar koude grip jaren ouder gemaakt, maar gelukkig waren er nog genoeg vingers over.

Standaard