Paranoia

Tijdelijk baantje

Er is deze week iets verkeerd gegaan; ik ben pleinwacht op een schoolplein.

En ik houd niet eens van kinderen. Maar ik kon niet weigeren. Als ik zou weigeren zou ik een ‘ondankbare werkloze’ zijn, op de respectsladder nog net boven ‘criminele Marokkaan’. En ik ben niet ondankbaar. Zeker niet. Maar een snotterig jongetje van acht dat zich huilend tegen je aan drukt omdat iemand een knikker van hem heeft gewonnen, die zou ik het liefst bij z’n enkels pakken en in de groene container dumpen. Ik probeerde dat nog uit te leggen aan Janine, maar ze zei dat ik er gewoon even aan moest wennen en dat het dan vanzelf goed zou komen. Kinderen zijn een wonder en dat zou ik vanzelf begrijpen. Alvast heel erg bedankt, zei ze ook. Zelf gaat ze de vrijgekomen middagen besteden aan haar modeblog. Het schijnt dat het internet enorm zit te wachten op JanineJasmine.tumblr.com, omdat ze zo creatief is. Het internet is nog heel erg op zoek naar die creativiteit, zei ze. Ik moest maar naar nu.nl kijken, hoe saai dat is. Dat kan zij veel leuker maken. Met kleurtjes en zo.

Week twee van mijn pleinwachterij. Langzaam begint het wat te wennen. Ik heb ondertussen vier kinderen met een ondergeplaste broek naar het toilet geleid en verschoond, twee met hoofdwonden naar de EHBO-er gebracht en tweeëndertig snotneuzen tegen m’n jas aangedrukt gekregen. En ik zeg bewust wennen, want ik ben niet opeens meer van kinderen gaan houden, of zo. Die Janine kan me meer vertellen. Over Janine gesproken, ik heb het gevoel dat ze helemaal niet aan het bloggen is, maar mij controleert. JanineJasmine.tumblr.com is nog steeds leeg, terwijl ik zo nu en dan het gevoel heb dat ik word bekeken. En als ik me opeens naar de parkeerplaats naast het plein draai zie ik soms iets wegschieten. Het zal Janine wel niet zijn, die heeft veel creatievere dingen te doen, dat weet ik ook wel, maar wat als ze het toch is? Waarom controleert ze mij? Haat ze me? Vind ze dat ik het allemaal niet kan?

Week drie. Ik heb besloten Janine een poepje te laten ruiken. Ik ga die snottebellen eens even laten zien wie hier de pleinwacht is. Geen snotneus zal me teveel zijn. Kom maar op met die plasbroeken. Wat zeg ik? Kom maar op met die poepbroeken!

Week zes alweer. Ik heb al twee weken niet gesolliciteerd. Al mijn tijd gaat nu in het pleinwachten. ’s Ochtends vroeg hardloop ik de slaap uit m’n lijf, dan ga ik tot drie uur naar de school en daarna lees ik verder in vakliteratuur. Om zeven uur ga ik eten maken, dan ontspan ik van negen tot elf met de dames van het pleinwachtforum en dan begint de dag weer opnieuw. Ik heb het idee dat Janine me wel geloofd. Ik zie niemand meer wegduiken achter auto’s en op JanineJasmine.tumblr.com verschijnt de ene na de andere treurige creatie. Gemiddeld twee notes per uiting, wat ik nog aan de hoge kant vind. Zolang ze maar niet denkt dat ik nu ga verslappen. Dat wil ze juist. Ze geeft me een vals gevoel van veiligheid, zodat ik de eerstvolgende calamiteit op het plein verpest en ze triomfantelijk tevoorschijn kan stappen. Nou, dat gaat dus niet gebeuren. Not on my watch.

Standaard