Kapper

Adrenalinejunkie

Mensen vragen mij vaak of ik wel tegen de tijdsdruk kan. Of ik niet kapot ga van de stress omdat ik in zo´n korte tijd zo´n topprestatie moet leveren.

Eerlijk gezegd doet het me weinig. Ik ben nou eenmaal een adrenalinejunkie. Als baby zat ik het liefst op de schouders van mijn vader, als peuter kleurde ik niet met mijn handen, maar met mijn voeten en als kleuter sprong ik, het gevaar minachtend, met mijn fietsje van de stoeprand bij het veldje. Wel met zijwieltjes natuurlijk. Van jongs af aan zocht ik naar manieren om mijn leven spannender te maken. Ik ging niet naar de basisschool in mijn geboortestad Drachten, maar fietste iedere dag naar Groningen. Op de middelbare school koos ik voor Latijn en Kickboksen als keuzevakken en toen het tijd was om te gaan studeren besloot ik eerst een halfjaar door België te trekken. De dingen die ik daar gezien heb gaan iedere verbeelding te boven.

Dat ik nu doe wat ik doe komt voor mij niet als een verrassing. Ik zag de vacature voorbijkomen en dacht meteen ´dit ben ik´. Dat heb je soms, met banen, dat je direct doorhebt dat ze voor jou zijn bedoeld. Ik moest natuurlijk wel fors bijscholen. Ik had hier niet voor gestudeerd en dat merkte je ook wel aan mijn techniek. Ik was gewoon slordig. Slordig, maar vastbesloten. Ik moest en zou die baan krijgen. Maanden heb ik geleerd en geoefend. Kilo´s materiaal erdoorheen gejaagd en uiteindelijk zelfs een tweede hypotheek moeten nemen. Dit was natuurlijk nog in de tijd dat banken dat aandurfden.

En nu sta ik elke ochtend om zes uur op om naar m´n topbaan te gaan. Koffie pakken, spulletjes in de auto en rijden maar. De straten van Madrid zijn dan nog redelijk rustig. Genieten hoor, in Spanje mogen werken. Altijd lekker warm, behalve in de winter, haha. Mooie mentaliteit ook. Niet zo druk als wij kaaskoppen. Al kan ik het in mijn werk goed gebruiken, dat energieke.

Meestal besteed ik wel een uurtje of tien aan de voorbereiding van die dag. Inlezen, trends spotten, aanvoelen wat de publieke opinie doet, spullen klaarzetten, voor je het weet is het al zes uur en wordt het langzaam tijd om echt aan de slag te gaan.

Die lange dagen zijn voor mij puur genieten. Maar het zijn die laatste twee uur die het werk echt de moeite waard maken. Dan is het zweten, knallen, beuken. Als het werk dan gedaan is heb ik 45 minuten pauze. Daarna weer een kwartiertje alles geven en dan ben ik echt klaar en kan ik naar huis om te slapen. Ondertussen heeft de hele wereld mijn werk gezien. Daar doe ik het voor.

Het is hard werken, maar ik zeg het met enorme trots:

Ik doe het haar van Christiano Ronaldo.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *