Luiheid

Het wachten waard

‘Ik ben niet laks. Ik ben soms gewoon lui.’

Ze verwerkt mijn woorden al roerend in haar thee. De blaadjes dwarrelen. Muntthee, je moet er maar van houden. Het is niet bepaald my cup of tea, als je begrijpt wat ik bedoel en dat doe je.
‘Wil best veel dingen doen, hoor,’ zeg ik. ‘Als ik er maar zin in heb.’
Geen reactie.
Een grote slok.
‘Niks laksigheid,’ zeg ik. ‘Echt niet.’
Ze knikt. Of ze me gelooft weet ik niet. Denk het wel, zag dat ze het VWO heeft gedaan en nu rechten studeert. Dan pik je best snel dingen op, lijkt me.
‘Mijn vader roept wel meer. Doet me allemaal niks.’
‘Eet je je koekje nog op?’
Ik schud nee en ze pakt ‘m al. Als-ie net zo belabberd smaakt als mijn koffie is ze er mooi klaar mee. De volgende keer zoek ik gewoon een café uit.
‘Ik ben anders niet degene die de hele dag thuis op z’n dikke reet uit het raam zit te loeren, hoor’
‘Mmhmm,’ zegt ze. Zo te zien is het koekje goed te doen. Of zou ze zo’n iemand zijn die alles wel eet? Nee, dan had ze dikker moeten zijn. Tenzij ze het allemaal meteen weer uitkotst. Die dingen gebeuren. Bij de normaalste mensen. Zie je niks van aan de buitenkant. Het is natuurlijk ook niet iets wat je lekker gaat lopen sharen op het internet, dat snapt iedereen.
‘Vind je mij laks?’ vraag ik.
Ze maakt haar wijsvinger nat en pikt er een ontsnapte kruimel mee op van het tafeltje. Niks, maar dan ook niks van het koekje mag verloren gaan. Ze is vast ook zo’n rare die een appel helemaal opeet, inclusief het ranzige klokhuis.
‘Neuh, niet echt,’ zegt ze dan. ‘Je bent toch ook vandaag hier heen gekomen?’
‘Precies. En ik was zelfs op tijd.’
‘Ja, je zat er al toen ik kwam aanlopen. Vind ik een mooie eigenschap voor een man. Geeft aan dat hij je speciaal vindt. Het wachten waard.’
Ik lach en zet mijn kopje iets te hard op het schoteltje. Gelukkig is de koffie zo slap dat-ie nooit schade zou kunnen aanrichten aan het aardewerk, zelfs niet als het van die goedkope Ikea-rommel is als dit.
‘Dat was gewoon toeval, hoor. Puur op de gok de tram gepakt. Geen zin om helemaal de reisplanner in te duiken.’
‘Oh,’ zegt ze. Meer niet. Het is weer eens iets anders, een meisje dat niet veel praat. Daar zou ik wel aan kunnen wennen. Of zou het zo’n binnenvettertje kunnen zijn? Een tobber. Die zijn eigenlijk nog erger. Ontploft het allemaal ineens en moet je duiken voor rondvliegend servies wanneer je eens een keertje voetbal wil kijken met je vrienden die je al nooit ziet. Leer mij de vrouwtjes kennen.
‘Wil je nog wat van die rare thee?’ vraag ik dan maar.
Ze schudt haar hoofd.
‘Misschien moet ik gaan,’ zegt ze.
‘Waarom? We zijn toch lekker aan het praten?’
‘Ik vond je online eigenlijk veel minder een zak.’
Ze staat op en doet haar jas weer aan. Het is menens, volgens mij. Duidelijk een meisje dat weet wat ze wilt. Dat bevalt me eigenlijk wel. Je weet wat je hebt aan die doortastende tiepjes.
Ik sta op en schraap mijn keel. Dan vraag ik: ‘Welke kant moet je op? Kan ik meerijden?’

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *