Verhaal #171 • Afgesproken thema: Luiheid

De grappigste man van Amsterdam

Thijs is de grappigste man van Amsterdam, maar het is drie jaar geleden sinds er iemand om hem heeft gelachen. De ironie daarvan ontgaat hem natuurlijk niet, maar hij heeft gewoon niet zo’n zin om de grap ook uit te spreken.

De laatste grap die Thijs maakte, op 14 juni 2010, ging over de moeder van Sven. Sven had gezegd: ‘Dit is wel één van de lekkerste worsten die ik ooit gegeten heb.’ Thijs’ reactie deed de kantine van assurantiekantoor BestWelVeilig BV schudden van het lachen. Zo’n makkelijk voorzetje kreeg Thijs daarna nog vele malen, maar de wil om er wat mee te doen ontbrak. Zo zei Sven eergisteren nog dat-ie z’n ogen vanochtend nauwelijks open kreeg.

Thijs fietst door Amsterdam en vindt het maar een rare stad. Zo ontdekte hij laatst dat tussen 11 en 12 ’s avonds Amsterdam van de Marokkanen is. Om 11 uur komen de Marokkanen tevoorschijn en dan gaan ze dingen doen. Ze staan bij zaakjes van andere Marokkanen of op de hoek of op de brug of ze lopen over de stoep en dan praten ze. Niet-Marokkanen zitten op dit tijdstip op de bank voor de tv.

Het erge is: hier zit een soort sketch in, weet onze komiek ook. Hij heeft geen zin. Hij kijkt televisie. In RTL Boulevard spuit Albert Verlinde zijn gal over journalisten die hem op een of ander compromitterend feestje hadden gefotografeerd. Albert vindt dat zijn privacy geschonden is. Thijs zapt verder. In het journaal stelt Mahmoud Ahmadinejad dat er geen homo’s zijn in Iran. Zap. Bij Geordie Shore maken twee supergespierde mannen zich klaar om uit te gaan door hun wenkbrauwen te waxen en elkaars haren te knippen. De tv gaat uit.

Thijs draait het sportkatern van het AD om naar de stripjespagina. Thijs ziet een strip van Dirkjan die kabouters pest en denkt even na. Dan draait hij de krant weer om en gaat een column van een of andere flutcommentator zitten lezen.

Toen z’n vrienden, en later zelfs z’n publiek, doorkregen wat er met Thijs aan de hand was, kwamen ze regelmatig langs om grappige opzetjes voor hem te maken, in de hoop dat hij er iets mee zou doen. Hij heeft in die tijd zo’n vijfenvijftig keer de vraag ‘het is groen en het glijdt van de berg af?’ gehoord, zesentwintig keer ‘waarom neemt een Belg een autodeur mee naar de woestijn?’ en honderdeenentachtig keer ‘trek eens aan mijn vinger?’.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard