Verhaal #167 • Afgesproken thema: Bier

Vragenwaas

Het water van een douche loopt, terwijl een man wakker wordt van het angstaanjagende geluid van het gaan van zijn telefoon.

Met een enorme hap naar lucht beweegt hij zijn hoofd heen en weer om het gillende apparaat te lokaliseren. Hij ruikt zichzelf.
Zonder zijn ogen open te doen graait hij in blinde paniek onder zijn kussen en drukt op alle knoppen om het schelle geluid te doen stoppen. Hij kan het niet aan. Nog niet.
In korte tijd schieten de vragen die bij dit soort ochtenden horen zijn gedachten binnen. Waar ben ik? en Is dit wel mijn huis? zijn redelijk standaard, maar specifieker zijn Waarom heb ik een tijgerpak aan? en Is dat echt een ananas?

Gezien de aard van gisteravond valt het zeer te begrijpen dat hij besluit verder te willen slapen. Maar een aantal opgekomen vragen zijn dusdanig niet te ordenen dat hij wel wakker dient te blijven. Hij hoort bovendien een aanhoudend vreemd geluid. Een soort gehuil, lijkt het. Met zijn ogen op een onvermijdelijke kier scant hij de kamer, afgaand op waar de jankerige klanken vandaan komen. Voor het korte tijdsbestek waarin je iemands slaapkamer kan rondkijken, ziet hij nog best een hoop. Zijn blik begint binnen de contouren van het bed. Een fles champagne. Een schroevendraaier. Drijfnatte handdoek.

Nog voor hij in de badkamer is geweest, denkt hij aan Bradley Cooper en hoe goed hij was in Silver Linings Playbook. Hij staat op en trekt zijn spijkerbroek aan zonder de knopen dicht te doen. De zure geur probeert hij vakkundig te negeren, terwijl hij fronst naar de bloedvlekken en de broekzakken binnenstebuiten plukt. Er vallen wat muntjes, een polaroid en iets van papier op de grond. Hij buigt voorover om het te pakken en vindt een bonnetje van ruim 400 pond van restaurant Hawksmoor Seven Dials in Londen. Wat?! en Ik was toch in de Pijp? gaan door zijn hoofd en dan voelt hij weer die paniek van het moment dat zijn telefoon ging. Hij pakt het apparaat snel onder het kussen vandaan. 49 gemiste oproepen. Ook staat er een sms met de tekst U Comin? in beeld. ORANGE UK, leest hij boven in het scherm.

Nu pas hoort hij het stromende water van een douche. Oké, er staat dus gewoon iemand te douchen en verwacht mij daarbij, denkt hij. Maar wie? Hij knijpt zijn ogen zo hard mogelijk dicht in de hoop dat hem iets over gisteren te binnen schiet. Hij ziet bier. Veel bier. En niet alleen bier. Gisteravond flitst door zijn brein. Hij hoort de douche niet meer, hij hoort het stromen van een tap. Het klinken van glazen. Het breken van glazen. Geschreeuw. Gevecht. Een taxirit. Paspoort. Turbulentie. Zoals bij een in een film gebruikte reeks van gedachten worden de steeds sneller over zijn netvlies schietende indrukken wanneer de climax nadert hem teveel en opent hij zijn ogen. Geen enkel geluid van vloeiend vocht is meer te horen. Het enige dat hij nu nog in zijn hoofd hoort, is Wie staat daar in een handdoek gewikkeld te zijn? en Heb ik haar echt mogen aanraken? en Waarom de fuck staat er een mand vol pasgeboren mopshondjes in de vensterbank?



Wie is Matthijs van Asselt?

Matthijs van Asselt is komiek, held en neus van beroep. Als hij zich niet afvraagt hoeveel vorken er in de wereld zijn, dan berijdt hij wel een groene tractor of geeft hij zomaar grasmaaiers weg via Facebook. Dat absurdisme typeert de schrijver Matthijs van Asselt waarbij niet alles lijkt zoals het is en zeker niet alles is zoals het lijkt en als het wel lijkt zoals het is, dan moet je er vooral niks anders achter zoeken, want het kan niet altijd raak zijn. Desondanks is Matthijs de absolute publiekslieveling van Het Schrijversgenootschap zoals Dirk Kuyt dat ooit bij Liverpool was. (JE / HdK) Volg Matthijs op Twitter →
Standard