Verhaal #166 • Afgesproken thema: Bier

Als een speer

‘Voor iemand die nooit bier drinkt, drink je vandaag anders behoorlijk veel.’

Ze kijkt me lachend aan en ik voel me betrapt. Ik heb veel dingen gevoeld deze avond en dit is een nieuwe voor in het rijtje dat een paar uur geleden op de camping begon met “zenuwachtig” en in Club Tropicano via “verlegen” al gauw werd aangevuld met “overmoed”. Om op z’n Linda Magazines te zeggen: ik zat deze avond in een emotionele rollercoaster.
Maar prima. Achtbanen zijn leuk.

Tanja is haar naam. Ze blèrde het een paar minuten geleden op de dansvloer in mijn oor, over een of andere Franse dancehit die, voor zover ik het goed kon horen, alleen bestond uit een belachelijk hard stampende dreun.
‘Sander,’ brulde ik terug en ik pakte mijn biertje over in mijn linkerhand en reikte de vrije naar haar.
Gelukkig, ze schudde ‘m. Houston, we have lift-off.
Voor de grap vroeg ik of ze hier vaker kwam maar dat antwoord wist ik al want ze zag er met haar blonde manen net zo Nederlands uit als ons nationale voetbalelftal in hun oranje thuistenue een wedstrijd spelend op de afsluitdijk.
Afijn, zij vond ‘m wel leuk.
Ik ging als een speer vanavond.
Tanja kwam uit Haarlem. Ik uit Amsterdam: ‘Handig, dat is lekker dichtbij, kwartiertje met de trein. Vier in het uur. Al weet je het natuurlijk nooit met de NS.’

We gingen de dansvloer af en vonden een tafeltje in de buurt van de bar. Daar begon ik met mijn verkooppraatje. Deze jongen leeft gezond, is vaak in de buitenlucht, sport af-en-toe, leest moeilijke boeken, kijkt geen televisie, luistert enkel muziek die niet in de hitlijsten staat en drinkt vrijwel geen bier.
In die laatste trapte Tanja uit Haarlem dus niet.
De eerste tegenslag voor mijn speer deze avond.
Een grote leugen was het overigens niet. Ik drink alleen buitenshuis bier.

‘Ja,” zeg ik, “op vakantie drink ik wel wat meer. Dan mag het. C’est la vie enzo.’
Tanja lacht. ‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, hoor. Je mag van mij doen wat je wilt.’
Nu lach ik. Met een ferme slok maak ik mijn biertje soldaat. De alcohol doet meteen zijn werk en vliegt naar mijn speer. Dan zeg ik: ‘Nou, in dat geval wil ik je graag zoenen.’
‘Zo,’ zegt ze ‘jij durft vandaag, Sander. Veel bier drinken én meisjes vragen om te zoenen’.
‘Ik heb mijn momenten,’ zeg ik en langzaam kom ik dichter naar haar toe. Ik stink naar vies Frans bier, zweet en vervlogen resten van Axe Africa, maar het maakt niks uit. Sander jongen, dit wordt een kodak-momentje.
‘Weet je,’ zegt Tanja, voorzichtig achteruit lopend, ‘het is jammer dat ik ook op vakantie geen alcohol drink.’
Ze legt even haar hand om mijn vochtige arm en draait zich dan om.
Ik sluit mijn ogen en vervloek even alle verkeerde dingen die ik heb gezegd. Ondertussen gooit de DJ nog zo’n kutplaat op zijn wheels of steel en voel ik de alcohol langzaam stromen uit mijn speer.
Een stekende pijn meldt zich in mijn hoofd.
Wanneer ik mijn ogen weer open heb, is Tanja uit Haarlem weer opgelost in de kudde blonde vriendinnen aan de bar.
Wat overblijft is de dreun. Die vreselijke dreun.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard