Verhaal #157 • Afgesproken thema: Zomerfestival

Hitsige christenen

Je moeder en ik ontmoetten elkaar op het Flavor Festival in 2013, een christelijk muziekfestival. Je moet het je voorstellen als een enorm veld vol hitsige christenen die allemaal hun toekomstige wederhelft hopen te vinden.

Het gebeurde weleens, dat als je een stelletje zag ontstaan in het ene jaar, je het volgende jaar hetzelfde stelletje weer tegenkwam, maar nu getrouwd. En dan gebruik ik ‘weleens’ als understatement. Van de week.

Ik was één van die hitsige christenen. Je moeder ook. We zagen elkaar voor het eerst bij de evangelisatiebus, naast het grote podium. Ik deelde pamfletjes uit, zij nam er een aan. Giechelend. De rok die ze droeg was net iets te kort voor dit festival en net iets te lang voor een gewoon festival. Ik kon dat wel waarderen, dat totale gebrek aan respect voor de regels. Maar ze liep door. Mijn ogen, die haar volgden, zagen dat ze het pamfletje liet vallen. Weer dat anarchistische. Mijn interesse was gewekt. Langzaam verdween ze in de menigte en moest ik me weer richten op het heden; een vrouw van middelbare leeftijd met het pittig rode kapsel dat daar zo goed bij past. Ze wilde een psalm met me zingen. Terwijl we zongen kon ik alleen nog aan haar denken. Je moeder dus, niet die vrouw. Ik dacht dat ik haar kwijt was.

De kans dat je een meisje twee keer tegenkomt op zo’n enorm evenement is minuscuul. Toch gebeurde het. Ik zag haar staart voor me langs hupsen tijdens een optreden van Hillsong. Ik besloot het eerst nog maar even aan te kijken. Maar toen ze even later voor een tweede en zelfs derde keer langs me heen dwarrelde, besloot ik in te grijpen. Ik greep haar arm en zei dat ik haar uitverkoren had. Klassieke christelijke openingszin. Hij werkte. Ze lachte en vroeg hoe het dan zat met haar vrije wil. Zo raakten we aan de praat. We praatten door Hillsong, The Gentlemen, Damascus, Snoeiharde Shit en DJ Noadja heen. Het was zes uur ’s ochtends toen we weer opkeken. Toen volgde onze eerste zoen. We konden er allebei niks van, maar het was heerlijk.

Een jaar later kwamen we als getrouwd stel terug. We konden niet langer van elkaar afblijven. Nee, nou moet je dit horen ook. Moet je die vraag maar niet stellen. We konden dus niet langer van elkaar afblijven. Daarom zijn we getrouwd. Vanwege de seks. En daar ben jij uit voortgekomen, jongen. En mijn les voor jou is simpel: trouw niet binnen een jaar. Voor je het weet zit je met jou opgescheept.



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard