Verhaal #144 • Afgesproken thema: Lust

Vies staartje

“Triest, er is weer een voetbalclub failliet,” zeg ik wijzend met de afstandsbediening naar de teletekstpagina. “Veendam, uit Groningen. Ik heb naast het stadion van ze gevoetbald. De Langeleegte. Tijd geleden, tegen VV Veendam 1894. Dat waren de amateurs, maar ze speelden ook in het geel-zwart.”

Er komt geen reactie van achter de laptop die staat te brommen op de keukentafel. Het jaarverslag van haar eenmanszaakje gaat voor op Sportclub Veendam en de herinneringen aan mijn marginale voetbalcarrière.

Ik was positief opgevallen bij hun scout, stond er in de brief die een dag na mijn twaalfde verjaardag werd bezorgd. Het was op een zaterdag en een paar uur eerder had ik drie keer gescoord in een thuiswedstrijd. Zoals elk seizoen gingen we weer kampioen worden.

“Maar ja, als er geen geld is, houdt het op,” verzucht ik de tv uitdrukkend. “Triest, maar begrijpelijk.”

Ze zegt niks.

Het is dinsdagavond en ik verveel me. Dat ligt niet specifiek aan de dag, maar aan mij: ik heb geen hobby’s meer. Wel een kapotte knie en een vrouw met een moeilijk lopende eenmanszaak. De Voetbal International heb ik al uit, mijn ouders bel ik alleen op zondagavond na de samenvattingen.

Een half jaar lang ging ik elke woensdagmiddag in een volgepropte Volkswagen Polo met nog vier uitverkorene voetballers naar Assen voor een training met de talentvolste spelers uit de provincie. De eerste paar keer was het nog spannend en leuk, maar daarna werd het serieuzer en moeilijker. In de eerste selectieronde viel ik al af. Tot mijn grote vreugde. In die paar maanden was ik veranderd van een dartelende vleugelspeler in een krampachtige twijfelaar. Het kostte me een jaar om de lol in het spelletje weer terug te krijgen.

Ik loop naar de keukentafel en gluur over haar schouder mee in het Word document. Ze is handig met tabellen, mij zegt het me allemaal vrij weinig.

“Ik zie het al,” zeg ik, “Veendam had jou moeten inhuren, hoe jij de cijfers van de ene kolom naar de andere schuift.”
Ik gnuif. Soms vind ik mezelf erg gevat, vooral als ik actuele nieuwsgebeurtenissen verweef met lokale toestanden. Niet iedereen kan en durft dat. Thuis ben ik er de beste in.

“Wat doe je?” vraagt ze echter geïrriteerd. “Laat me dit nu even afmaken, wil je? Ik kan dat gehijg en gegrap van jou in mijn nek er even niet bij hebben. Je weet dondersgoed dat ik zo’n vreselijke hekel heb aan dit cijferwerk. Die klotezaak ook.”

“Tja,” zeg ik, langzaam terug wandelend naar mijn luie stoel, “dat roep je altijd in deze periode van het jaar. En je weet wat ik dan zeg: de lasten wegen altijd zwaarder dan de lusten. Maar jij, jij denkt altijd alleen maar aan de lusten. En dan krijg je dit.”

“Ach, hou toch op!” roept ze hard. “Als het aan jou had gelegen, klopte ik nu nog elke dag verzekeringen in bij Buursma.”
“Misschien was je dan ook gelukkig,” zeg ik rustig en druk de televisie weer aan. Veendam is nog steeds failliet en het is nog altijd dinsdag.

Ze zucht nog wat, ik zap nog wat en langzaam daalt de stilte weer neer in de kamer.

Marinus, zijn naam weet ik nog precies, die was de beste. Veel beter, sterker, langer en zelfverzekerder dan ik ooit zou zijn. Volgens mij had-ie toen zelfs al lichte baardgroei. Nee, ik was maar een dagdromend jongetje op de afgetrapte voetballenschoenen van zijn oudere neef. Zwarte Diadora’s, met de handtekening van de Italiaanse voetballer Roberto Baggio op de zijkanten gestikt. Roberto Baggio, de enige speler die mijn moeder kende omdat ze de naam zo mooi zingend kon uitspreken. Róóbertóó Báággióó. Hij had een vies staartje en miste in 1994 de beslissende penalty in de lelijkste WK finale ooit, tegen de Brazilianen. Heel Italië viel daarna over hem heen.
En terecht, had-ie ‘m maar niet moeten nemen.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard