Begrafenis

Op elke pagina

Hij had het verhaal voorgelezen dat hij had geschreven in zijn lederen notitieboek tijdens hun vakantie in Frankrijk. Marseille, in een tentje. Alleen de donderdag was het droog geweest.

“Hier, in deze goedkope tent, met het regen op het doek, weet ik het zeker: meer dan dit heb ik niet nodig.”
En daarna brak hij.
De kerk huilde mee.

Vanmiddag had hij een literaire agent aan de telefoon. Ze konden zeker wel wat met het toegestuurde werk. “Dit moet je vieren,” zei de stem, maar hij kon het niet. Een boek was nooit zijn plan geweest.

“Het leven is te kort om na te denken over je mortaliteit,” zei ze eens om daarna snel de muziek harder te zetten. Uitdagend danste ze om hem heen, daar in zijn kleine woonkamer. Even had hij haar zwierende bewegingen gade geslagen en daarna trok hij haar op zijn schoot. Ze lachten en ze hadden het na die middag nooit meer over de dood.

Het lederen notitieboek was een cadeau van haar geweest. “Als ik inderdaad je muze ben, dan moet ik je ook creatief stimuleren,” had ze triomfantelijk gezegd met het slordig ingepakte pakketje in haar handen. Daar kon hij niks tegenin brengen.
Rechtsonder, op elke pagina, had ze een hartje getekend.

Als ze bij hem op de bank een tijdschrift lag te lezen en hij aan zijn bureau zat te schrijven, konden er zomaar uren voorbij gaan zonder dat ze wat zeiden. Maar vaker verbrak ze de stilte met zinnen die begonnen met “he, moet je horen wat hier staat.” En dan deed hij net of hij luisterde, maar ondertussen zette hij met zwierige letters hun namen bij het hartje onderaan de pagina.

“En, schrijvertje van me, heb je al wat moois geschreven?” vroeg ze vaak na zo’n lange sessie op zijn kamer. Hij pakte dan het notitieboek, ging staan, knikte naar zijn publiek en las dan zijn nieuwe verhaal voor. Wanneer hij klaar was, keek ze hem aan, klapte in haar handen en zei dan: “Chapeau. Nu nog een keer, maar dan met stemmetjes.” Zo ging het altijd en altijd kuchte hij dan en las hij het verhaal nog eens voor, met voor elk karakter een ander stemmetje.
Hij had geen keuze, ze is zijn muze.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *