Aardrijkskunde

Echte mannen

In de documentaireserie “Moet dat nu?” praten mannen openhartig over de rol van de liefde in hun leven. In deze negende aflevering zijn we op bezoek bij de zesendertigjarige Michael Schuursma. Samen met zijn Helena geniet hij van zijn pensioen in het pittoreske Ilpendam, onder de rook van Amsterdam.

“We hebben net verbouwd, ja. Een nieuwe keuken. Het duurde uiteindelijk zeven maanden, we gingen uit van vier. Altijd hetzelfde gesodemieter met die bouwvakkers. Kijk, dit kookeiland is dus nieuw. Helena wou er graag eentje. En waarom ook niet. Ik ben niet de beroerdste. Nooit geweest ook. Toen-ie net af was, zei ik tegen Helena “We hebben nu ons eigen Curaçao, wie had dat gedacht?” Haha, beetje humor, moet kunnen. Vind ik belangrijk in het leven. Net als de wetenschap. En ze snapte ‘m natuurlijk niet, hè. Moest ik verdorie uitleggen dat ik ‘kook’ als in koken van een potje en ‘coke’ als in drugs expres door elkaar haalde.
Waar ik Helena heb ontmoet? Poeh, dat is al weer een paar jaar geleden. Het was in de kroeg. Geen idee meer hoe die heette. Ik onthoud dat allemaal niet, joh. Ze kwam naast me zitten en we hadden het een tijd over Aardrijkskunde. Dat weet ik nog wel, want ik heb het dus echt nooit over Aardrijkskunde. Hoe we er op kwamen, weet ik ook niet meer. Afijn, we hadden het in die kroeg dus over Aardrijkskunde. Ik maakte een grapje, maar geen idee meer hoe die ging. Waarschijnlijk iets over de Mount Everest en haar eigen bergen, als je begrijpt wat ik bedoel. Misschien niet de beste grap, maar ja, we hadden het natuurlijk wel over Aardrijkskunde. Helena kon er trouwens wel om lachen. Op zich had ze geen mooie lach, maar ik zag potentie, zullen we maar zeggen.
Hebben we kinderen? Nee, geen kinderen. Nog niet. We moeten eerst verbouwen. We hebben net een nieuwe serre, opgetrokken uit glas. Paar boompjes erbij: prachtig. Je kunt er ’s ochtends heerlijk in de zon zitten met een krantje. Of met een iPad, dat maakt tegenwoordig niks meer uit. Toen die dingen net in de winkel lagen, dacht ik dat het overbodige speeltjes waren voor rijkeluiskindjes. Maar nu kan ik niet meer zonder. Heb er zelfs twee: de normale en zo’n kleintje, de mini. Het is een enorme vrijheid om op elk moment je e-mail te kunnen checken. Als je er bij nadenkt, maakt het je heel klein. Zo van, als we dit al kunnen, wat stel ik dan nou eigenlijk voor? Vind het belangrijk dat we dat niet vergeten en daarom staat het onder elke e-mail die ik verstuur: wees dankbaar voor de wetenschap; ze is er ook voor jou. Een kleine moeite en als ik er ook maar één iemand mee aan het nadenken zet, is het een geslaagde actie geweest. Ik zou het zelf niet doen, maar op dat punt zou je me een soort van moderne verzetsstrijder kunnen noemen. Een soort Anne Frank 2.0, haha.
Maar laten we even gaan zitten in de serre. Op dit tijdstip van de dag is het er heerlijk zitten, met het zonlicht en zo.
Of ik geloof dat Helena en ik voorbestemd voor elkaar zijn? Nee, dat denk ik niet. Het was puur toeval dat ik net in die ene kroeg zat waar ook Helena was. Joh, moet je weten, ik kwam daar nooit. Maar toevallig vierde een oude vriend van me, die ik al een paar jaar niet had gezien, daar zijn verjaardag. Er zijn mensen die dat het lot noemen. Maar daar geloof ik dus niet in. Het was puur toeval, niks meer dan dat. Het leven is geen Staatsloterij of weet ik wat voor gelukspelletje. En ik heb al eens de loterij gewonnen, moet je nagaan.
Liefde op het eerste gezicht? Hou op, zeg. Ik kon Helena eerst niet uitstaan. Altijd dat gekwebbel over weet ik veel wat. Maar goed, soms heb je het niet in de hand. En voordat je het weet ben je zes jaar met elkaar verder. Zo gaan die dingen gewoon. Doe je niks aan. Moet je ook niet willen.
Wat ik van de toekomst verwacht? Poeh, geen idee, joh. Ik laat het eigenlijk allemaal maar gewoon gebeuren. Ik leef bij de dag. Kan ik iedereen aanraden, het maakt je rustig. Mensen werken te veel, ze willen te veel. Ik bekijk het per dag. Gisteren bijvoorbeeld, kwam Helena thuis met zo’n foldertje van die dokter Schumacher. We hebben er samen hier in de serre door heen gebladerd en weer iets moois uitgezocht voor d’r. Dat is ons nieuwe projectje, zullen we maar zeggen. Kunnen we weer op iets verheugen. Je moet er zelf iets van maken. hè. Misschien wordt het nu wel liefde op het eerste gezicht, haha. Die mag je er inhouden.”

Blijf kijken, want na de reclame is er de eerste aflevering van “Schrijvers in de sneeuw”. Kan Peter Buwalda net zo gedetailleerd een karakter als Siem Sigerius vormgeven met sneeuw, een paar knopen en een winterpeen als met driehonderd bijvoeglijke naamwoorden in Microsoft Word? Je gaat het straks zien op RTL 7, de zender voor echte mannen.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *