Aardrijkskunde

Seizoen

De verandering van de seizoenen is een bijzonder langzaam proces. Sommige mensen zeggen dat ook van eb en vloed, maar echt; dat is heel iets anders.

Tussen de tijd dat de IJssel hoog staat en zo vlak is als een spiegel en het moment dat het water zakt en de blubberige rotsen aan de rand van de vaargeul tevoorschijn komen zit slechts een paar uur. Een dagje misschien. Soms wordt er geklaagd over een te lange dag. Een dag is niks. 24 uur. Waarvan, als je geluk hebt, je ook nog een uur of acht slaapt. En als je slaapt, dan voel je niks. Rust. 16 uur dus. Een dagje. Een dagje verdriet. Een dagje angst. Een dagje pijn. Een dagje wanhoop. Zo’n dagje zal voelen als een te lange dag, maar in werkelijkheid is het niks. 16 uur. Niet te vergelijken met de verandering van de seizoenen in ieder geval. Als je verdriet hebt in de winter, en in de lente nog steeds; dan ben je langer verdrietig dan 16 uur. Als de ijskoude regen op je hoofd hetzelfde voelt als de zon op je gezicht die tientallen verborgen sproeten tevoorschijn tovert; dan ben je langer verdrietig dan 16 uur. Het duurt even, voordat de zon de kracht heeft sproeten te maken. Maar als je goed oplet zie je precies wanneer het zover is. Het enige dat je moet doen is lang genoeg naar buiten kijken. Langer dan 16 uur. Als het gras om de dag gemaaid moet worden en er ontbeten kan worden in de zon, dan is het tijd.
Lente.
En als de lente niet helpt, dan moet je wachten. Langer dan 16 uur. En misschien brengt de zomer dan verlichting. Als de planten niet zonder hun dagelijkse gieter water kunnen en je zelfs na het douchen nog naar zonnebrand ruikt.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *