Verhaal #133 • Afgesproken thema: Aardrijkskunde

Antwoorden

“Het wordt tijd dat je gaat praten, knul.”
De woorden worden zachtjes in m’n oor gefluisterd, langzaam, alsof elk woord van levensbelang is. De stem is van een man, kalm en warm. Alsof hij dit al honderden keren heeft gedaan.

map“Ik weet niks! Ik heb toch al gezegd dat ik niks weet! Luister nou naar me!”
Mijn stem is hoog, paniekerig, angstig. Sinds ik van m’n fiets gesleurd werd en een blinddoek voor kreeg, het zal een dag geleden zijn, kan ik alleen nog maar praten op die manier. Angstzweet in m’n stembanden, denk ik.
“Dan zit er niks anders op.”
“Nee, niet nog eens! Alsjeblieft! Nee!”
De stem reageert niet. Ik ruk aan de banden die mij op de plank geklemd houden. De Russische polka gaat weer op z’n hardst. Even gebeurt er niks, op de belachelijke hoempa pa-geluiden na. Dan hoor ik het, vlak bij m’n oren. Het gezoem van een schuurapparaat. Ik voel m’n hart stoppen en weer op gang komen.
“Ik weet niks!”
Ik schreeuw nu uit alle macht.
“Ik zei toch al dat ik niks weet! Help! Help! Nee!”
Het gezoem verwijdert zich en de stem komt ervoor in de plaats.
“Te laat, knul.”
Dan begint de pijn. M’n linkerbeen staat in brand. Alsof je een sliding maakt op slecht kunstgras maar blijft doorglijden. Ik voel warme spetters op m’n gezicht. Ik gil en gil en gil totdat de pijn opeens minder wordt. De stem klinkt weer in m’n oor.
“Zullen we het nog één keer proberen?”
Ik huil. Ik denk aan vroeger, aan de heerlijke dagen in de heuvels van Limburg, in het bos achter bij opa en oma, in de duinen van Den Helder. Aan de geur van de Loosdrechtse Plassen, de haven van Rotterdam, het rattenbos in oost-Groningen.
“Goed, als je niet gaat antwoorden, ga ik wel gewoon m’n gang.”
Het zoemen begint weer.
“Nee! Nee! Goed! Ja! Ik zal het zeggen! Stop! Stop!”
Het zoemen stopt.
“Oké knul, tijd voor antwoorden. Je weet wat er gebeurt als je nu niet antwoordt.”
“Ja.”
Ik hoor wat geschuif op de achtergrond. Dan opeens een indringende geur en een vochtige damp onder m’n neus.
“Voor de laatste keer: wat voor grond is dit?”
“V… v… veengrond.”
“Veengrond?”
“Goed, goed! Hoogveen, oké!”
“Kijk kijk kijk. En waar vinden we deze grond?”
“Zeeland.”
“Helaas knul. Helaas.”
“Sorry, Noord-Nederland! Noord-Nederland!”
“Te laat.”



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard