Kantoor

Ervaring

Net voordat ik een dossier open sla, kijk ik altijd even naar de foto van Angela die rechts naast mijn beeldscherm staat. Al jarenlang lacht ze naar me. Het mooiste meisje in het mooiste lijstje.

Tegenover me zit Govert, een jongen van negentien met een lastig kapsel en het leven nog voor zich. Van de zes maanden stage heeft hij er nog twee te gaan. Hij vertelt tijdens de lunch vaak over de rondreis die hij in de grote vakantie gaat maken. In een tweedehands Volvo Oost-Europa doorkruisen met zijn vrienden. Om de zoveel uur wisselen van bestuurder. Vies buitenlands bier drinken in elke mooie stad. In het Nederlands praten over mooie meisjes die gewoon naast hun staan. Trots met een Nederlands Elftal t-shirt op de foto gaan bij een vervallen voetbalstadion.

Voor zijn stageverslag vroeg Govert mij laatst hoelang ik nu bij Administratiekantoor Van Zanten werk. Vreemd genoeg had ik dat antwoord niet paraat. De jaren schuiven al gauw naadloos in elkaar over tot een grote herinnering. Het werd een rekensom aan de hand van gebeurtenissen. Ik woonde nog niet samen met Angela, dus het was voor 1986. Het EK voetbal in Frankrijk heb ik gezien met collega’s van Café de Braakpot, dus het was na 1984. Ja, want de ochtend na de finale tussen Frankrijk en Spanje reden Angela en ik in die oude Fiat Ritmo van me naar Madrid waar een oude schoolvriendin van Angela een expositie had met vreemde schilderijen met grote vlekken waar je de worsteling van de mensheid door de eeuwen heen in kon zien als je het wou zien. Wonder boven wonder hadden we Spanje gehaald zonder ook maar een keer met pech langs de weg te staan. Toen we weer terug waren in Hilvarenbeek had ik meteen maar een nieuwe auto gekocht, een tweedehands Peugeot’tje. Daarmee ben ik ook voor het eerst naar Administratiekantoor van Zanten gereden. Ik weet het nog als de dag van gisteren: Ik had een sollicitatiegesprek met Dinie, die sinds 2003 hier niet meer werkt, ze zat op financiën, en ik had van mijn vader een colbertje geleend. We hadden toen nog niet zo’n mooi groot parkeerterrein als nu en ik kom maar met moeite een plekje vinden, strak geparkeerd tussen twee lange stationwagons. Ik was vreselijk nerveus die dag, want eigenlijk vroegen ze iemand met een aanverwante opleiding. Volgens mij was het ook een van de warmste zomers die we ooit in Nederland hebben gehad. Op Hilversum 3 werd omgeroepen dat je moest blijven drinken dus dat deed je dan maar.

“Laten we dus zeggen, sinds 1985,” zei Govert en ik had hem dat laten opschrijven om daarna meteen te vertellen dat het in deze branche vooral draait om ervaring. Een diploma is zeker handig, maar uiteindelijk is het een soort van uithoudingsslag. Als je lang genoeg blijft zitten, kom je vanzelf hogerop. “Kijk maar naar mij,” had ik wijselijk gezegd, “geen HBO diploma, maar inmiddels wel senior belastingaanslag behandelaar.” Govert had het opgeschreven. Mijn gewichtige woorden vastgelegd in zijn dit jaar bijna helemaal volgeschreven grijze collegeblok. Het leek heel wat.
Rechts van me lachte Angela.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *