In therapie

Al die regeltjes

Die zondagochtend ben ik er heen gefietst. Het weer was inderdaad slecht die dag, maar ik moest er heen. Het was ook niet erg, ik denk dat het misschien zelfs wel beter is als het stormt op straat.

Op m’n gemak kan ik dan gaan staan voor haar naam, mooi ingegraveerd en netjes uitgelijnd naast die herkenbare cijfers. Geen drukte en geraas van het dagelijks leven om me heen.
Het bosje bloemen leg ik dan netjes in een hoekje en voorzichtig veeg ik de rotzooi een beetje weg. Het wordt daar al snel vies, moet u weten.
Een paar uur sta ik daar met mijn gedachten, maar antwoord op de vraag waar het nu toch precies mis is gegaan, krijg ik nooit. Die onmacht is vreselijk en maakt me soms helemaal gek.
“Ik weet hoe het is om dood te zijn,” dat zei ze vaak en de eerste paar keer vond ik het wel grappig. Ik ken natuurlijk mijn klassiekers, die regel komt uit het exact 2 minuten en 37 seconden durende Beatles liedje She Said She Said. Het is mijn lievelings en dat wist ze.
Dat deed Rachella trouwens wel vaker, een regeltje uit een van mijn favoriete liedjes vertalen en op een onverwacht moment zo hard mogelijk roepen. De laatste keer was een paar maanden geleden, tijdens het bakken van de vissticks. Het was op een woensdag, want elke woensdag aten we vissticks. Soms met ketchup, maar vaker niet dan wel. Omdat het niet elke dag feest was volgens Rachella. Ik vind dat het best elke dag feest kan zijn, dat bepaal je zelf. Ook daar hadden we weleens ruzie over.
Ja, eerst vond ik het wel leuk, dat ze die regeltjes riep. Het was geestig, want zo hadden The Beatles het natuurlijk nooit bedoeld toen ze het schreven. Alleen het idee al, dat een vierendertigjarige vrouw uit Waddinxveen op een woensdagavond zomaar boven een koekenpan vol met vissticks hun liedje in het Nederlands schreeuwde. Ik denk dat John Lennon er wel om had kunnen lachen. Van Paul McCartney weet ik het niet, die was vaak serieuzer. Dat botste natuurlijk.
Maar goed, na een tijdje begon dat grapje toch op mijn zenuwen te werken, zoals bij zoveel dingen van haar. Soms riep ik dan heel hard dat ze er mee moest ophouden. Een keer zelfs zo hard dat de buren aan de deur kwamen en die mensen hadden we nog nooit eerder gezien. Grappig genoeg mis ik dat soort dingetjes het meeste nu ze er niet meer is.
U heeft gelijk, eigenlijk is dat helemaal niet grappig.
Wist u trouwens dat de credits van She Said She Said op naam staan van John en Paul, maar dat het eigenlijk voor 100% een liedje van John is? Het schiet me ineens te binnen nu we het weer over The Beatles hebben. Veel mensen weten dat niet, maar het is echt zo. Op 21 juni 1966 gingen ze naar de Abbey Road Studio’s in Londen en namen ze het liedje op voor hun elpee Revolver. Het is het laatste liedje op kant A. Daarna moet je de plaat omdraaien. Op de cd versie gaat-ie na She Said She Said gewoon verder met Good Day Sunshine van Paul. Dan hoef je niks om te draaien. Het zijn geen vissticks.
Nee, sinds die zondagochtend ben ik er niet meer geweest. Ze hebben mij duidelijk uitgelegd dat Rachella het niet leuk vindt dat ik eens in de zoveel tijd een paar uur voor haar deur sta met bloemen en mijn gedachten. Ik houd me er maar aan, maar al die regeltjes… Ik word er soms helemaal gek van, moet u weten.

Standaard