Verhaal #115 • Afgesproken thema: Oranje

Plan B

Op de vrijmarkt van Koninginnedag 1991 kocht Martijn zijn allereerste typemachine. Vijf gulden, hij betaalde met twee rijksdaalders. Het was een oudje en regelmatig moest hij de pootjes van elkaar lostrekken bij een aanslag. De truc was dan om ze een beetje teruggebogen terug te laten klappen.

Maar zo ijverig als Martijn was, elke dag minstens een uurtje typen, kreeg hij de oude machine steeds beter onder de knie. Het was alles wat hij er van had voorgesteld. Een typemachine, net zoals zijn opa, de sterreporter van het regionale dagblad. Terwijl iedereen inmiddels wel een Personal Computer had aangeschaft, bleef opa zijn stukken uitwerken op een typemachine. Soms kwam Martijn na school langs en luisterde hij op de gang de aanslagen gevolgd door het belletje van een volle regel. Als het tikken voor een paar seconden was afgelopen, klopte hij zachtjes op de deur. “Binnen,” riep opa dan om vervolgens vanachter zijn eiken houten bureau te lachen naar zijn nieuwsgierige kleinzoon.
Samen lazen ze dan de belangrijke zinnen die opa had getikt. Over politieke schandalen, blunders in de gemeenteraad en de dubbele agenda van de burgemeester. Martijn begrijpt het allemaal niet zo goed, maar hij wist dat het belangrijk was en het vervulde hem met trots dat zijn opa een echte held met een typemachine was.
Op zijn eigen typemachine schreef Martijn over een klein jongetje dat vrienden werd met een netje sinaasappels. Ruim drie jaar was hij elke dag bezig aan het boek dat hij de “De Oranje familie” had getiteld. Het jongetje, helaas Archibald genaamd, beleefde vele avonturen met de sinaasappels. Hij nam het netje mee op wereldreis en samen zagen ze de Eiffeltoren, de piramides van Gizeh en het Vrijheidsbeeld. Maar de professor waar ze naar op zoek waren, hij had een middeltje uitgevonden dat het rimpelen van de sinaasappelhuid zou tegengaan, hadden ze nooit kunnen lokaliseren. Even was het wel spannend, toen Archibald en de sinaasappels in Londen waren en via de verdienstelijk op tweede klasse niveau handballende schoonzus van een lichtelijk homofobe groenteboer op Piccadilly Circus een tip hadden gekregen over een oude man die in de buurt van Newcastle regelmatige experimenten uitvoerde op fruit en een oplossing scheen gevonden te hebben tegen het verouderingsproces van datzelfde fruit. Natuurlijk sprongen Archibald en de Oranje familie meteen in de trein toen ze dit hoorden van de sowieso niet homo zijnde Londense groenteboer. In de coupe maakten ze plannen hoe ze deze professor het beste konden overhalen om zijn geheime formule met hen te delen. Twee keer zei Archibald “laten we dit plan B noemen”, maar de derde keer was het raak: ze zouden de professor verleiden met een grote zak nep geld dat Archibald snel had gemaakt van een stapeltje gebruikte treinkaartjes. Om zo min mogelijk op te vallen tussen de bewoners van Newcastle vermomde Archibald de sinaasappels als Jeu de Boules ballen van professioneel wedstrijdniveau en knipte hij voor zichzelf een adequate Spaanse baard uit een gratis krant. Eenmaal aangekomen in de oude industriestad in Noord-Oost Engeland, begon daar de lange, lange, lange, lange, o zo vreselijk lange zoektocht naar die mysterieuze man.
Kortom, iedereen in de familie wist het zeker: Martijn zou later een schrijver worden.
Alleen dacht Martijn daar dus anders over. Hij werd groenteboer. Lekker onder werktijd kloten met fruit.



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard