Vaders

Hier is alles anders

Ze ligt op haar zij, met haar been om een enorm, langwerpig, kussen geklemd. Vorige week heeft ze er een gezichtje op getekend.

Hij staart naar het plafond. Ze zijn allebei wakker. Zij laat daar niks van merken en heeft haar ogen dicht. Dat heeft hij ook even geprobeerd, maar het lukte hem niet. Er is te veel te zien.

In het plafond zitten grote scheuren – het risico van stucwerk – twee jaar geleden was alles nog strak. Ze wilden het in één keer goed doen, en glad gestucte plafonds mochten dus niet ontbreken. Hij denkt terug aan de dag dat ze hun handtekeningen onder het koopcontract hadden gezet. Die avond picknickten ze op vloer van hun nieuwe woning. Ze zaten voor de openhaard, aten pizza en dronken bubbels. Daarna zwierden ze door het huis. Muziek hadden ze niet nodig.

Destijds dacht hij nog dat hij het wel zou redden, in een buitenwijk. Nu bestudeert hij de scheuren in het plafond en is het stil. De hele straat lijkt in een diepe rust te verkeren. Hij hoort geen auto, geen fietsers. Zij kletst niet meer gezellig tegen hem aan. Hij hoort níks.

Hij mist het geluid van de veel te hard voorbij razende auto’s, waar hij zich altijd zo verschrikkelijk aan irriteerde. Hij hoort nooit meer een goederentrein het station binnen denderen. Hier ga je niet in je eentje op een terras zitten. Hier is alles anders. Hier is alles stil en de meest oorverdovende stilte komt van haar.

Ze is er nog wel, maar wie zij nu is heeft niks meer te maken met de vrouw waar hij zo van had gehouden. Dit is precies waar zijn vader hem jaren eerder – toen hij nog maar een klein ventje was – voor had gewaarschuwd. Terwijl ze over de Dappermarkt scharrelden had zijn vader hem opgedragen eens goed om zich heen te kijken. ‘Hier wil je toch nooit weg?’ had zijn vader gezegd. Hij moest hem beloven de stad nooit te verlaten. Want, zo zei zijn vader, dat zou alles veranderen.

Hij draait zich op zijn zij en wordt aangestaard door het getekende gezicht op de muur die tussen hun in ligt. Een muur die heel duidelijk aangeeft dat er een grens is en dat hij het niet moet wagen daar overheen te gaan.

De les die hij leerde op de Dappermarkt, die had hij serieus moeten nemen. Nu is hij is weg uit de stad en is alles veranderd. Hij vraagt zich af of dat ook is wat er tussen zijn ouders is gebeurd. Dat durfde hij destijds, daar op die markt, zijn vader niet te vragen.

Zij slaapt inmiddels. Dat weet hij zeker, want haar mond hangt een stukje open en haar been hangt nu ontspannen om de muur heen. Hij betrapt zichzelf erop dat hij met vertedering naar haar kijkt. Haar hand rust op de toeter van een buik die de afgelopen weken buitenproportioneel groot is geworden en ze heeft een zachte uitdrukking op haar gezicht.

Voor een moment wil hij zijn hand op haar buik leggen en voelen wat er daar binnen allemaal gebeurt. Maar dan is er de muur en de grens die niet overschreden mag worden.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *