Verhaal #6 • Afgesproken thema: In therapie

Horres en Van Dam in: Het Regent

‘Waarom moet dit nou weer op mijn vrije dag?’
Zij kan het ook niet helpen dat jij vrij bent als ze zichzelf van een gebouw afflikkert. Daarnaast, als zij zich niet van kant zou maken had jij geen werk meer om vrij van te nemen, Van Dam.’

Horres en Van Dam keken neer op het levenloze lichaam van een jong en dun meisje. Ze lag voor het grachtenpand van psychologenpraktijk De Boer & Vos. Horres kon er om lachen. Van het gebouw afspringen waar je geholpen zou moeten worden, dat is ballen hebben.
‘We kunnen nu wel van die Foxconn-netten gaan ophangen,’ zei Horres, ‘iedere gek die dit gezien heeft wil nu meedoen. Die lui gaan dit hypen. Dat weet jij. Dat weet ik.’
Horres was uitgesproken toen er boven hen een gil klonk. Een halve seconde later donderde een lichaam op straat.
‘Nee hè,’ zei Van Dam, ‘bloed op m’n broek.’
‘Och ja. Je moet even naar mijn stomerij. Die op de Rozengracht. Naast de moskee. Heb ik toen m’n pak van die klus met die slager naartoe gebracht. Piekfijn zeg ik je.’
‘Welke slager? Die met dat mes in z’n scrotum of die gast die was gestikt in dat varken?’
‘Die van het scrotum. Dat weet je toch nog wel, hebben we nog een foto van op kantoor hangen dat ik het mes eruit trek!’
‘Oh ja, haha, ranzig!’
‘Goed Van Dam, laten we eens kijken naar dit nieuwe lichaam. Houdt ons op straat.’
Horres hurkte neer bij het levenloze lichaam dat een man leek te zijn geweest. Hij draaide het om en keek samen met Van Dam naar het kapotte gezicht van een middelbare man. Zijn snor was nog intact, maar het was dan ook een geweldige snor, met puntjes naar de zijkant.
Van Dam floot tussen zijn tanden.
‘Poeh, goede snor.’
‘Met zo’n snor zou ik geen zelfmoord willen plegen. Wat een prachtexemplaar.’
‘Maar, eh, Horres, moeten we de boel hierbinnen niet eens ontruimen? Wat mij betreft is twee wel genoeg voor vandaag.’
‘Je hebt gelijk Van Dam. Ga maar naar binnen. Gooi iedereen eruit. Niet letterlijk. Zorg ik ervoor dat de boel hier opgeruimd wordt.’
Van Dam liep de trap op naar binnen. Toen hij de voordeur opentrok klapte er achter hem weer een lichaam op straat. Een fors lichaam.
‘En snel een beetje, Van Dam! Het regent!’
Van Dam haastte zich naar binnen en Horres liep naar het nieuwe lijk. Het was een dikke vrouw. Heel dik. Horres haalde er een agent bij om hem het lichaam te helpen omdraaien. Dat ging moeilijker dan verwacht. De klap was zo hard geweest dat de straatstenen het hadden begeven, waardoor de toch al monsterlijk zware vrouw in een kuil lag.
‘Het is net de hellingproef,’ kreunde Horres, ‘even over het dode punt heen en je bent er.’



Wie is Jan Emmens?

Die krullen, altijd weer die krullen. De krullen op het hoofd van geboren Fries Jan Emmens zijn in de Amsterdamse kroegen tegenwoordig minstens zo bekend als de nooit uit de mode rakende hits van André Hazes. Maar pas op, Jan is meer dan die krullen. Soms draagt hij bretels en bij heel speciale gelegenheden zelfs een stropdas. En dat proef je in z’n schrijven, die totale gekte en lak aan stijlregels. Van negen tot vijf hangt Jan de copywriter uit en dan is er ook nog die in de steigers staande comedyserie waar Nederland volgens hem al jaren op wacht. (HdK) Volg Jan op Twitter →
Standard