Brieven

Inkt

Lieve Shari,
Lieve kleine, grote meid. Wonderkind, schoonheid, zachtaardig meisje vol levenslust.

Shari, dat ben ik. De woorden zijn geschreven door mijn moeder, op dik, ooit wit papier, zonder lijntjes maar ondanks dat in kaarsrechte regels. Smetteloos handschrift. Toen zij de woorden schreef wist ze al lang wat ik zou meemaken. De dichtgeplakte enveloppe verzegelde ze met een kus. Ik heb gezocht, maar de kleur van haar lippenstift is niet meer te koop.

Ik wil me veronschuldigen voor wat je te wachten staat. Maar onthoud dat tranen een teken zijn van voelen, en zonder voelen is er geen enkele manier om te zeggen of je echt leeft of niet. Je zult boos zijn, me verafschuwen, maar hopelijk zul je ooit ook dankbaar zijn. Je bent mijn alles, lieve Shari. Ik wil niets anders voor je dan het beste. Het perfect leven, dat verdien je, en niets minder. Ik heb zo lang mijn best gedaan om je dat te geven, maar steeds faalde ik, zonder te weten waarom. Tot ik tot het besef kwam dat er één ding in de weg stond: ik zelf.

De eerste keer dat ik de brief las, stopte ik hier. Ik begon wild door het huis te rennen, gooide deuren open, controleerde of de messenset nog compleet was, of er pillen misten uit het medicijnkastje, struikelde de badkamer en daarna de slaapkamer in, in angst het meest afschuwelijke tafereel aan te treffen. Niets.

Voor ik ga wil ik je nog wat meegeven en ik hoop dat je naar me luistert. Levenslessen van je ouwe moer. Geef mannen die je hart breken nooit een tweede kans. Zie er altijd op je best uit, ook al denk je dat je niemand tegen zult komen. Zet elke maand geld opzij, want anders is het zomaar ineens op. Houd je vuile was binnen, want die kan altijd tegen je gebruikt worden. Zorg goed voor je lichaam en geest. Draag na je 25e altijd lippenstift.

Ze wil dat ik naar haar luister, maar ze heeft nooit naar mij geluisterd. Ze heeft me nooit ook maar de kans gegeven om te zeggen wat ik ervan vind. En nu is het enige wat ik nog van haar heb een smoezelig geworden brief in een verkreukelde envelop. Haar kus is bijna vervaagd. Daarom heb ik de letters die ze me naliet, de uitleg die ze me gaf voor haar vertrek, vereeuwigd in zwarte inkt op mijn rug. Hoe ver weg ze ook is gegaan, haar woorden draag ik altijd bij me. Onder mijn huid.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *