Naakt

Half wakker

Ze liggen naast elkaar en zwijgen. Niet naakt en dat is juist het probleem. Er was veel gebeurd en er was nog veel meer niet gebeurd.

Hij sprak geregeld over zijn benauwdheden in het leven, zij over de hare en ze begrepen elkaar. Zij deed hem opbloeien, hij probeerde haar te laten schitteren op het podium dat ze verdiende. Het lukte aardig, dacht hij.
Maar nu, op de eerste ochtend van het nieuwe jaar, zijn ze stil. Zijn arm om haar lichaam, hun ademhaling zo goed als synchroon. Moe zijn ze beide. Moe van de lange avond die naadloos overging in de nacht. Moe van het praten. Moe van het willen begrijpen. Moe van dit alles. Dit moment is alles wat ze samen hebben en het is nu alles wat er is.
Boven haar bebloemde dekbed zweven de vele vragen waar ze beide geen antwoord op hebben. Wie heeft wie nodig? Heeft hij haar meer nodig dan zij hem? Hebben ze elkaar nog wel nodig? Wat is dit eigenlijk wat ze hebben?
In het begin was het simpel. Zij lachte om zijn rare klemtoonleggingen, hij genoot van haar open blik in de wereld.  Het werkte, het klikte, het was goed. Grootse plannen werden gemaakt, mooie dromen gedroomd. Er was liefde.
‘Wat als?’, had ze weifelend gevraagd toen ze net lagen.
Buiten werden de laatste vuurpijlen naar de hemel geschoten.
‘Ja, wat als?’ had hij even weifelend geantwoord.
Hij ruikt haar lange, bruine haren en sluit zijn ogen. Ze had ‘m al eens eerder verteld wat ze in hem mist. Het was niets wat hij niet kon worden binnen nu en dan, dacht hij. Een nieuw jaar met nieuwe kansen.
Zo wil hij voor altijd blijven liggen. Zijn arm om haar lichaam en verder even niks.  Alleen dit moment, samen uitrusten tussen het bewogen verleden en het onzekere heden. Nu loslaten is voor altijd loslaten, vreest hij.
Zou ze al slapen? Hij durft zijn arm niet weg te halen.
Nu nog niet.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *