Verhaal #76 • Afgesproken thema: Reis

Over tijd

We staan weer eens vast. Een klap alsof in het halletje een paar fietsen omvielen en toen die stem: “Dames en heren, in verband met een aanrijding met een persoon rijden we nu niet verder.”

Haar boek heeft ze al uit, met een harde klap, vlak na station Assen. Ze had me lachend aangekeken toen ik opschrikte uit mijn gepeins. Het was een mooie tijd, we reden nog.
Achter ons, in een vierzitje, belt een jong klinkend persoon met iemand die moet weten dat hij later komt. Hoeveel later weet hij ook niet. Ergens tussen Meppel en Zwolle, gast. Hij moet ophangen, zuinig met de batterij zijn.

Buiten zijn politiemannen druk bezig met rode linten. Die ene kleine zonder handschoenen heeft het duidelijk koud, maar hij houdt zich sterk. Misschien een stagiaire, of hebben ze die niet bij de politie? Iets verderop loopt een dikke, met zijn handen om een bekertje koffie. Zelf kan ik vanaf hier geen lijk of losse ledematen ontdekken langs het spoor. Ik wil het eigenlijk ook niet zien, maar zoek er toch naar. Je moet er toch zelf iets van maken.

Ze zucht en wiebelt onrustig op haar stoel. Ik draai mijn hoofd naar haar toe. Een Viva komt uit haar tas. ‘Dik door je ouders’ staat op de cover. Ik zou er een grapje over kunnen maken, iets met de naam Dick, maar heb moeite met het verzinnen van echt iets leuks. Aan flauwe grappen heeft niemand wat in dit soort situaties. Ze bladert even en vouwt ‘m dan dubbel bij een artikel met de titel ‘Zwanger, dat heb ik weer’. Een frons op haar gezicht, ze zou toch niet…? Vragen durf ik niet. Een grapje anders? Iets met dik zijn. Of met de naam Dick. Ik kom er niet uit en kijk maar weer naar buiten.

Dit deel van het traject heb ik vaak gereden. Van mijn kamer in Haarlem naar mijn ouders in Drenthe. Sinds ik een eigen wasmachine heb, behoren die tweewekelijkse ritjes tot het verleden. Gelukkig. Alleen met feestdagen als dit kom ik weer terug in mijn geboortedorp. Dat laatste keer was al weer een maandje of zeven geleden. Graag had ik haar de plekken laten zien waar ik vroeger elke dag voetbalde, waar ik leerde lezen en waar ik mijn eerste CD kocht. Geen tijd, helaas.

Mijn broekzak trilt. Ik schuif wat onhandig op mijn stoel, lach wat ongemakkelijk naar haar en weet uiteindelijk mijn telefoon vast te pakken.
Ik lees het berichtje en typ een antwoord: “He, alles goed, hoor. Was wel leuk, blij dat ik weer naar huis kan. Heb alleen een beetje vertraging, blijf maar niet op. Hoor morgen graag hoe het daar ging. Kus.”



Wie is Harm de Kleine?

Harm zit in de media. Harm zit in de muziek. Harm houdt van grappige grapjes waar je om kunt lachen. Harm kijkt graag naar de Rijdende Rechter. Harm koopt zelf zijn sjaals, want ook dat is Harm. Harm kon vroeger heel goed voetballen. Harm heeft later een eigen comedyserie op televisie. Harm zal ooit te gast zijn bij De Wereld Draait Door. Want Harm wordt beroemd. Al zal hij dat zelf zo niet zeggen. (JE) Volg Harm op Twitter →
Standard