Reis

Bloed tussen de benen

“Aan het menstrueren?”
De man achter me kijkt me belangstellend aan. Op de band liggen twee pakken chocoladesoesjes. Zijn buit: vier winterpenen.
“Nou?” Hij speelt wat met zijn rits.

De laatste man die ik ooit het woord ‘menstrueren’ hardop hoorde uitspreken was mijn vader. Toen ik pas net ‘menstueerde’ benadrukte hij altijd dat ik me dan wel extra goed moest douchen en hoe belangrijk hygiëne was.

De eerste keer dat het gebeurde was de avond na mijn eerste dag op de middelbare school. Aan het wc-papiertje hing een dikke sliert donkerrood slijm. Ik wist niet zeker of ik dood ging of dat het nu echt was gebeurd, maar ik schreeuwde voor de zekerheid om mijn moeder. Ik hield de slijmsliert in de lucht en vroeg of dit wel normaal was. Die avond plakte mijn moeder voor de eerste keer een maandverband zo groot als een luier voor een pasgeborene in mijn onderbroek. Ik was twaalf maar voelde me door dat pak papier in mijn broek al heel oud.

Vanaf die dag kon ik op school meepraten met mijn vriendinnen die het hadden over ‘dingetje zijn’. Sommigen hadden daar al vanaf groep zeven hele interessante verhalen over. Zo zeiden ze bijvoorbeeld dat pas als je ‘dingetje was’ je een échte vrouw was. In die zin was het een grote opluchting.

Ook kwam ik er al snel achter dat het bloed tussen mijn benen een mooie reden was om eens per maand een week niet mee te doen met gym en zelfs af en toe een dagje ziek thuis te blijven. Van pijnen zo hevig dat lopen niet meer ging en eten niet binnen gehouden kon worden was nog geen sprake, daar zou ik later nog wel achter komen.

Een jaar voor die eerste slijmsliert had mijn moeder vastgesteld dat mijn borsten in aantocht waren. Een heugelijk feit, dacht ik destijds. Mijn eerste bh was roze en vooral minuscuul. Mijn borsten, die in eerste instantie slechts bestonden uit licht opgezette tepels, leken in mijn eerste bh al heel wat. Ik was me er toen nog niet van bewust dat die twee piepkleine tepels uit zouden groeien tot flinke ‘toeters’ en later niks anders zouden doen dan een beetje in de weg hangen. Wel hadden ze, samen met de honderden maandverbanden en duizenden tampons die ik in de tussentijd had versleten, ervoor gezorgd dat ik nu een ‘mevrouw’ werd genoemd en het meisje was verdwenen.

De kassière vraagt of ik de bon nog mee wil en ik hoor de man achter me iets tegen haar mompelen over ‘die tijd van de maand’.

Standaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *