Verhaal #71 • Afgesproken thema: Koffie

Lees mij

Vier dagen geleden vond ze een envelop op haar mat. Dat was geen gebeurtenis waar ze normaal raar van op zou kijken, maar deze keer was het anders. Op de envelop stonden slechts twee woorden en het waren niet haar voor- en achternaam.

Ze koos ervoor hem nog even te laten liggen, de gangdeur achter zich dicht te trekken en een flinke bak koffie voor zichzelf te zetten. Want koffie helpt altijd. Althans, dat was haar een paar jaar geleden wijs gemaakt en ze had besloten dat het waar was.

Toen ze ’s avonds de deur uit moest kon ze niet anders dan door de voordeur, langs de envelop. Of eigenlijk: over de envelop. De twee sierlijke, doch dwingende, woorden werden nu vergezeld door een modderige afdruk van haar schoenzool.

Toen de envelop er twee dagen lag besloot ze dat het tijd was hem naar de woonkamer te verplaatsen. Ze was er inmiddels een paar keer overheen gelopen, want dat voelde zo lekker, maar begon zich nu zorgen te maken of de inhoud nog wel leesbaar zou zijn.

‘Lees mij’, de twee woorden op de envelop staarden haar al dagen aan en ze had ze al die tijd weten te negeren. Ze kon zien dat de afzender hard zijn best had gedaan met een ander handschrift te schrijven, maar net niet hard genoeg. Ze wist van wie deze envelop afkomstig was en ze was zich bewust van de beerput die ze open zou trekken als ze de inhoud onder ogen zou krijgen.

Ze dacht terug aan een advies dat ze had gekregen, net voor haar grote besluit. Namelijk dat het echt niet verstandig is een aanstaande ex zoet te houden met de woorden ‘we kunnen heus wel weer vrienden worden, over een tijdje’. Of door dingen te zeggen als ‘misschien komt het nog wel weer goed tussen ons, bijvoorbeeld over een paar maanden!’

Haar grote besluit maakte ze twee maanden geleden. Twee maanden van radiostilte, maar nu was er de envelop. De envelop die haar vier dagen had aangestaard. Vier dagen die haar zo nieuwsgierig hadden gemaakt dat ze de beerput even vergat en met grof geweld de envelop openscheurde. Er vielen drie vol gekalkte vellen papier uit. Haar vermoedens klopten: het slachtoffer van haar grote besluit begon ongeduldig te worden.

De eerste twee bladzijdes waren goed leesbaar maar naarmate ze vorderde spatte de woede bijna van de pagina’s af. Woorden veranderden in kraaienpoten en leestekens verdwenen geleidelijk. Hij vroeg haar wanneer ze weer vrienden werden en of het al tijd was het opnieuw te proberen. Hij vond het dat het wel lang genoeg geduurd had, en als ze er nog heel lang over na moest denken, had hij nog wel wat foto’s van haar blote billen liggen.



Wie is Gastschrijver: Vonne Hendriksen?

Geboren in 1990, wat haar de jongste van het Genootschap maakt, en ook nog eens de enige Haarlemse tussen de Amsterdammers. Vonne schrijft over romantiek, beschadigde zielen, gebroken harten. Zacht en lief, zou je dus denken. Maar pas op, wat deze talentvolle dame schrijft is als een teckel: het lijkt allemaal wel zo schattig, maar er zit pit in. (EV)
Standard