Verhaal #390 • Afgesproken thema: Daklozenkrant

Dealer

Ik ben bijna bij de Dirk van den Broek. De lucht van de bakker ernaast waait me tegemoet. Helaas, want de beste man gebruikt volgens mij geen deodorant. Met voor mijn doen ferme passen wandel ik de bakker voorbij en de Dirk binnen. Boodschappen doen vind ik altijd een enorme klus. Zo vaak ga ik met het verkeerde naar huis. Een mandje zoeken. Mensen zwermen altijd als een soort muggen rond bij de mandjes. Even pak ik bijna het mandje dat de persoon voor mij aan het pakken was. Ik wacht rustig en pak daarna mijn mandje. Een hand op mijn schouder.

“Hey. Ik heb nog flink wat stuks. Het is een goeie deze week, kopen?”

Ik weet dat ik niet in de allerbeste wijk woon, maar midden in de Dirk? Hoe schaamteloos. De junk die me aanspreekt stinkt erger dan de bakker. Wat hij allemaal gebruikt weet ik niet, maar ik heb begrepen dat langdurig drugsgebruik geen positieve invloed op je adem heeft. En dan zijn stem. Door merg en been, en dat na één zin. De waarneming van zijn stem en geur verpesten mijn eetlust. En ik had juist zo’n trek.

“Ga weg man, je hoort hier niet. Schaam je!”

Hij lijkt zich niet te schamen. Integendeel. Ik had gedacht dat mijn reprimande hem bij zinnen zou brengen. Maar zijn weerwoord maakt me kwaad.

“Je moet je zelf schamen. Door types zoals jij ben ik gedwongen om hier te staan, te doen wat ik doe. Als je wist hoe weinig ik hier verdien, dan zou je begrijpen dat ik soms mensen moet aanspreken. Ik heb een vergunning. En heb het fatsoen om je zonnebril af te zetten in een winkel!”

Dit slaat werkelijk alles. Een dealer die mij verwijt dat hij in de supermarkt drugs moet dealen. En nog klaagt over zijn verdienste ook! Los van het feit dat hij de laatste is om kritiek te mogen hebben op hoe ik mij vertoon. In een beschaafd jaar als 2014. En een vergunning? Mijn woede maakt bijna plaats voor totale verwarring. Bijna.

“Ik haal de beveiliging er bij en dan heb je een probleem, vriend. Jij hoort niet vrij rond te lopen. Hier komen mensen met kinderen. Hier komen oudere mensen. Er komen misschien zelfs wel mensen die vroeger verslaafd zijn geweest. En jij doet ze dit aan.”

Tot mijn verbazing vervolgt de dealer zijn verhaal op een verdrietige toon. Zelden heb ik iemand meegemaakt met zulke emotionele schommelingen. Heeft hij van z’n eigen voorraad staan snoepen?

“Ik weet het ook niet meer. Ik ben dakloos. Mensen met kinderen en oudere mensen zijn juist mijn trouwste klanten. Waarom doe je zo onaardig tegen me? Ik heb je niets misdaan. Ik verkoop maar mijn krantjes, zodat ik een brood kan kopen”.

Ik voel diep in mijn broekzak en geef hem een euro. Vandaag verliet ik, voor het eerst sinds minstens een jaar, mijn woning zonder mijn geleidehond Dolly en mijn stok.

Door: Maarten Godschalk



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard