Seks

Hoogspanning

Ik kan Ben horen ademen. Zijn tent is nog geen drie meter verwijderd van die van mij en tussen ons bevinden zich alleen twee tentzeilen en een waslijn. De cocktails waren sterker dan ik dacht vanavond en ik voel me mijlenver van daadwerkelijke nachtrust verwijderd. Dat de man die me al sinds onze eerste werkdag afleidt vlak naast me ligt zal daar ongetwijfeld ook iets mee te maken hebben.

Na een halfuur staren naar de vliegjes die tegen de binnentent zoemen pak ik mijn zaklamp en mijn boek. Ik stap in mijn slippers en loop naar buiten. Behalve het getjirp van krekels is er geen geluid en ik ga zo stil mogelijk in de hangmat liggen die tussen de bomen voor onze tenten is gespannen. Net als ik een goede manier gevonden heb om de zaklamp vast te houden zonder een lamme arm te krijgen, hoor ik een rits.

Zonder iets te zeggen ploft Ben op de stoel naast me neer. Nerveuze kriebels trekken als een warme gloed door mijn lijf en zorgen voor kippenvel op mijn armen.

‘Kun je niet slapen?,’ vraag ik.
‘Niet echt. Dus ik dacht, ga in de hangmat liggen… maar die hou jij bezet.’ Aan zijn stem hoor ik dat de drank ook bij hem hard is aangekomen.
‘Ik zou een stoel kunnen pakken… maar dit ding ligt te lekker,’ plaag ik.
Hij lacht en pulkt een stukje schors van de stam van de boom af. Dan duwt hij met beide handen tegen mijn heup, waardoor de hangmat wild heen en weer begint te zwaaien. ‘Hé!,’ lach ik en ik zwiep een been buitenboord om mezelf met mijn voet tegen de grond af te remmen.
‘Lig je nog lekker?’ Hij duwt nog eens.
‘Denk je nou echt dat je me weg kunt pesten?’ Ik rem nogmaals af, ga rechtop zitten en draai een kwartslag zodat allebei mijn benen uit de hangmat bungelen.
‘Nee, maar dit is al succes genoeg!’ Hij komt naast me zitten. De zwaartekracht doet zijn werk en voor ik er erg in heb zitten we dij aan dij, schouder aan schouder in het midden. Ik schrik even, maar ben vastbesloten om hem zijn zin niet te geven en dus blijf ik zitten.
Ben lijkt het niet erg te vinden. ‘Nog steeds geen behoefte om op te staan?’
‘Totaal niet,’ antwoord ik en bekijk zijn pretogen. Hij grijnst, maar even lijk ik een spoortje van verlegenheid bij hem te bespeuren.
‘Waarom ben jij eigenlijk nog wakker?,’ vraagt hij.
‘Gek genoeg ben ik helemaal niet moe. Mijn lijf lijkt te denken dat het midden op de dag is. Ik zou zo een marathon kunnen rennen.’
‘Niet het type dat snel last heeft van alcohol dus,’ concludeert hij. Zonder er te veel omheen te draaien legt hij zijn arm om mijn schouders. Dan wacht hij even, alsof hij me de kans wil geven om hem weg te duwen. Ik blijf naar hem kijken.
Zonder te praten blijft hij even zitten. Ik ben me overdreven bewust van mijn hartslag en mijn trillende vingers, maar probeer dat zo min mogelijk te laten merken. Dan verbreekt hij de stilte.
‘Die energie van jou, hè… Die kunnen we natuurlijk ook op een andere manier gebruiken.’ Hij komt dichterbij en nog voordat ik me afvraag waarom voel ik zijn lippen op de mijne.

Door: Patricia Pos

Standaard
Seks

Geen verplichte snelheid

Op wat volgens mij de guurste donderdagochtend van deze maand moet zijn, lopen we breed glimlachend naar de tramhalte. De zomer is over zijn hoogtepunt heen, maar deze frisse wind is niet iets om somber van te worden.

Eefje houdt mijn hand vast en ik moet ineens denken aan een paar zomers geleden. Het verbaast me met hoeveel gemak ik het gevoel van die avond weer voor de geest kan halen. Een dinsdag, de Tour de France was nog niet van start gegaan en de dag ervoor had ik bij de Ikea een zak met 250 waxinelichtjes gekocht. (Een zak die overigens nog steeds niet leeg is – een man alleen steekt niet zo gauw kaarsjes aan.)

‘Is het niet sneller met de bus?’ vraagt Eefje als er weer eentje ons passeert.
‘Geen idee,’ antwoord ik. ‘Ik kijk eigenlijk nooit naar bussen.’
‘Ik ook niet. Grappig is dat.’

Het enige gerecht dat ik kan koken, Chili con carne – met enige fantasie, stond rond half acht op de netjes gedekte tafel. Frea zei dat het lekker was en ik vond het toen nog fijn dat ze de moeite deed om tegen mij te liegen want ik had een halve maand eerder die dure kookboeken wel in haar keuken zien staan.

We wachten voor een stoplicht. Eefje kijkt me aan, glimlacht en legt heel even haar hoofd tegen mijn schouder. Ik kan zo’n gebaar wel waarderen. Het licht is nog niet op groen, maar toch lopen we door wanneer we beide geconstateerd hebben dat het veilig is.

Na de “Chili con carne” (bewust tussen aanhalingstekens) namen we ons glas wijn mee naar de bank. Ik had een film uitgezocht die Frea al had gezien want bij elke verrassende plotwending of opkomst van de antiheld met kettingzaag liet ze geen spoortje van emotie zien.

Eefje ken ik nog niet zo lang. Een week, op de kop af. Het gaat allemaal veel sneller dan ik gewend ben. Ik dacht er vannacht nog aan. Ineens schoot me het liedje High Speed van Coldplay te binnen. Hoe het klopt: “Confidence in you is confidence in me is confidence in high speed.” Het is spannend en eng hoe bepaalde dingen ineens in volle vaart kunnen gaan, maar dankzij het wederzijdse vertrouwen is er eigenlijk geen verplichte snelheid. Als je maar vooruit gaat. Verdorie Chris Martin, je hebt gelijk, jij monotoon zingend genie met futloos haar: zonder vertrouwen sta je altijd stil.

Na de film schoof ik dichter naar Frea toe. Een gebaar dat ze wel kon waarderen, dacht ik. ‘Weet je,’ zei ze, ‘ik moet eigenlijk naar huis. Morgen heb ik een belangrijke presentatie.’ Ik kuchte en zei dat ze best hier kon blijven slapen. Met tram 7 was het na een overstap op het Leidseplein een half uurtje naar haar werk, dat had ik die middag al eventjes opgezocht want je wist maar nooit. ‘Nee,’ zei ze, ‘ik heb de USB stick met de powerpointpresentatie thuis liggen. Zonder kan echt niet. En ik wil liever hakken aan, niet deze gympen.’

Vlak voordat Eefje de tram in stapt die haar naar het Centraal Station gaat brengen, geef ik haar een zoen.
‘Ik moet inchecken,’ zegt ze. ‘Hij gaat bijna weg.’
‘Ja, je moet inchecken.’
‘Morgen dus bij mij?’
‘Daar kun je op vertrouwen. Half negen ben ik er.’
‘Vergeet je tandenborstel dit keer niet, lief.’
‘Check. Veel plezier op je werk vandaag!’

Standaard
Seks

De tijden veranderen

Jij bent straks net als een goed idee dat me overvalt, vlak voordat ik in slaap val. Op het moment zelf lijkt het fantastisch, buitengewoon, de beste ingeving ooit. Maar de volgende dag ben ik je alweer vergeten.’

Ellen zei het met een air van achteloosheid. Ze stond in de opening van haar slaapkamer, haar naakte arm gestrekt in de bovenhoek van de deurpost. Ze voelde zich nu vast geheimzinnig, onvoorspelbaar. Literair. Alsof dat is wat wij schrijvers nodig hebben om ons naar het bed van een minnares te lokken. Een metafoor, een mooi omschreven smeekbede.
Ik zat in kleermakerszit voor haar boekenkast, te zoeken naar het mijne. Zonder mijn handen te gebruiken of mijn boek gevonden te hebben kwam ik overeind. Ik besloot het spel mee te spelen. Althans, ik besloot een spel te spelen. Want wie was ik, daar, die er zomaar vanuit kon gaan dat zij een spel speelde? Ik was zo genoeg overtuigd, dat het niet uitmaakte of zij wel of niet een spel speelde.
Ik maak de regels, ik deel de lakens uit.
Ik liep naar de ronde, houten tafel en schonk mezelf bij van de fles die ik had uitgekozen, maar zij had betaald. Haar glas, dat naast het mijne stond, liet ik leeg. Ze moest erom vragen, vond ik. Smeken. Ik vroeg me af of de vrouw in de deuropening ooit een van de mijne zou kunnen zijn, of ze er weleens van zou dromen mijn vrouw te zijn. Toen verdween ze uit mijn zicht, de slaapkamer in.

‘Wil je niet eens een echt boek schrijven?’
Ik nam rustig een slok, wist dat dit onderdeel van het spel was. Ze wist wat ik wilde. Bovendien, op dit soort vragen was ik voorbereid, daar had ik met de redacteuren uitvoerig over gesproken. Het enige wat ik had gedaan was mijn nachtelijke en soms middagpauselijke escapades opschrijven, waarna ghostwriters ermee aan de haal waren gegaan. Het waren de tijden, hè. Snel, snel. De lezer vroeg om hip nachtleven, seks, om quasi coming of age-vertellingen. En ik was mediafriendly, zoals dat heet. Maar vooral zag ik er goed uit. Charisma boven inhoud, zei mijn uitgever. Ze twijfelden niet aan mijn vermogen een echt boek te schrijven, zeiden ze. Integendeel, maar dit was op dit moment handiger. Toch kon ik er niet tegen. Dit soort vragen ontnam mij de controle, het maakte me klein. Voor jezelf is het altijd het moeilijkst ontkennen. Lopend gooide ik de wijn achterover, het lege glas nam ik mee. De rollen waren omgedraaid, nu stond ik in de deuropening. Zij zat in kleermakerszit op het bed met mijn boek in haar handen. Ze ging verder.
‘Een boek met relevante verwijzingen, doordachte passages en psychologisch haarscherpe dialogen. Ik noem maar wat, hoor.’
Haar denigrerende, laconieke houding was even irritant als lustopwekkend.
‘Leg dat boek weg.’
Ze opende het.
‘Smeek me maar.’
‘Als de tijd je het besparen waard is, beter begin je dan te zwemmen. Anders zink je, als een steen,’ zei ik, hopend dat ze de verwijzing zou snappen.

Maar ze begon voor te lezen, met haar theatrale stem: ‘Ik stond inmiddels in het warme bad waarin Ellen lag. Ik legde een hand op haar schouder, dwong haar rechtop te zitten…’
‘Leg. Weg,’ zei ik, terwijl ik kalm, maar zonder mijn drift te verbergen het lege glas op een kastje zette. Ze las verder voor.
‘.. Mijn eigenwaarde stond als een paal boven water.’
Ik trok mijn overhemd uit, daarna mijn broek. Langzaam knakte ik mijn nek, door mijn hoofd van links naar rechts en andersom te kantelen. Ze wist wat er ging komen. Met mijn knieën op haar bovenarmen snoerde ik haar de mond.
‘Zonder handen,’ mompelde ik.

De volgende ochtend werd ik wakker in mijn bed. Denken aan de voorgaande avond voelde alsof ik een geweldig idee had gehad, maar het niet meer voor de geest kon halen. Op het kussen naast mij las ik de titel van een boek met mijn naam erboven. Haar gezicht leek vredig, maar de magerte van haar kaft verried dat ze totaal verscheurd was.

Standaard
Seks

Brenda is om van te kotsen

Brenda is heel erg lelijk en dat heeft consequenties. Ze heeft nooit een cent te makken, omdat ze niet werkt. Vroeger werkte ze wel, maar haar collega’s pestten haar. Sinds die baan – Brenda werkte in een magazijn – heeft ze nooit meer serieus gesolliciteerd.

De verplichtte vier sollicitaties per maand voor het UWV deed ze trouw, maar ze voegde altijd een pasfoto bij. Ook als ze er niet om vroegen. ‘De functie is al vervuld’ kreeg ze dan terug, of: ‘U past niet in het profiel.’ Dat laatste kan kloppen, want Brenda is ook moddervet. Haar volledige naam zou eigenlijk ‘Brenda Dik en Spuuglelijk van der Vondervoort moeten zijn. Maar goed, toen ze geboren werd wisten haar ouders natuurlijk niet dat ze zó lelijk zou worden.

De kassameisjes bij de Albert Heijn doen altijd net iets onvriendelijker tegen Brenda dan tegen anderen. Dat valt haar altijd op. Ze vindt het niet erg, want zelf heeft ze meestal ook geen zin om vriendelijk te doen. Behalve lelijk en dik is Brenda ook nog eens heel onaardig. Ja… eigenlijk is Brenda gewoon om van te kotsen.
Vriendinnen heeft ze niet. Haar laatste vriendin verbrak de vriendschap uit schaamte. Sindsdien vermijdt Brenda sociale contacten en dat bevalt haar prima. Ze haat die ogenschijnlijk perfecte vriendinnenclubjes. Daar walgt ze van. Overigens doen die perfecte meisjes uit zulke clubjes dat ook als ze Brenda zien. Voor de grap maken ze dan kokhalsbewegingen en -geluiden. Brenda doet net alsof ze het niet in de gaten heeft, maar dat heeft ze wel degelijk en ze wordt er boos van. Maar Brenda heeft wél een goede zelfbeheersing. Dat dan weer wel.

Spiegels heeft ze jaren geleden al de deur uit gedaan, zodat ze niet continu met zichzelf geconfronteerd wordt. Ze zit het liefst de hele dag voor de televisie, met de gordijnen dicht en een goedgevulde koelkast in de buurt. Dan kan ze lekker de hele dag naar domme programma’s kijken en schelden op de kandidaten bij Jerry Springer.
Seks? Welnee.. daar kan ze tegenwoordig alleen nog maar over dromen. En dat doet ze dan ook op de momenten dat ze niet naar de televisie kijkt. Seks met zichzelf heeft Brenda dagelijks en ze komt ook altijd klaar. Dat is het probleem niet. Ze fantaseert dan over die gast die ooit naar haar riep dat hij haar nog niet wilde neuken al mocht hij rechtstreeks anaal en kreeg hij er een miljoen euro bij. In haar fantasieën vermorzelt ze hem met haar dikke lichaam. Op het moment dat ze dan de botten van zijn knie hoort knappen, komt ze klaar. Ze vindt het jammer dat er niet zulke porno is en denkt er over zelf zulke filmpjes op te nemen. Misschien verdient ze dan ook nog wat bij. ‘Je hebt overal mensen voor’, zeggen ze immers.
Ja… Brenda heeft eigenlijk alles tegen. Haar lijf, haar gezicht en haar karakter.
Toch houd ik zielsveel van haar. We zijn komende winter twintig jaar getrouwd.
Ik durf alleen niet met haar te neuken.

Standaard
Seks

Die nachtjapon vond ze morgenochtend wel weer

Zijn hand schoof onder haar nachtjapon en omklemde een van haar borsten. Tegelijkertijd gaf hij haar een goede, volle zoen, en ze glimlachte. Al vierenveertig jaar hoorde dat bij hun avondritueel. Vanaf de dag dat ze getrouwd waren had hij op die manier afscheid van haar genomen voor de nacht.

Na het kneepje draaide hij zich naar zijn kant, trok de dekens eens goed over zich heen en was binnen een paar minuten weg. Zij lag dan meestal nog een half uur wakker, peinzend over haar vruchtbaarheid, hoe het moest als ze kinderen hadden, of hun kinderen ver zouden komen in het leven, de puberteit, het studentenleven, het lege nestsyndroom en hun pensioenfonds. Als ze klaar was met peinzen gaf ze haar slapende man een kus op het achterhoofd en draaide zich vervolgens naar haar kant. Ze hadden snel geleerd dat twee dekens onmisbaar waren.

Deze keer dacht ze na over de seks die ze minder en minder hadden. Eigenlijk heel logisch, bedacht ze, want ze werden ouder, maar toch, het hoorde bij het huwelijk. Ze dacht terug aan de eerste keer, toen ze onwennig en giechelend in elkaar schoven. Zij was zenuwachtig en hij was snel klaar, wat maar goed was ook, want de pijn die hij veroorzaakte was heftig. Pas na een keer of tien begon zij er ook van te genieten. De druk op elkaars lichamen, de warme adem in haar oren en de aanbidding van haar lijf, het was alles waar ze als tiener van had gedroomd.

Wat ze las in de relatieboeken bleek ook echt te kloppen: hoe ouder je werd, hoe beter de seks. Ze leerden heel clichématig elkaars plekjes te ontdekken en schaamden zich al gauw nergens meer voor. De beste herinnering die ze had was op een weekend in een grauw hotelletje in Middelburg, waar de buren op de muur bonkten en riepen dat het wel wat minder kon. Ze hadden zich slap gelachen, en het feestje vrolijk afgemaakt. ’s Ochtends liepen ze toevallig tegelijk met diezelfde buren de deur uit richting het ontbijt. Haar man keek naar de grond, maar zij had het stelletje recht in de ogen gekeken en nét iets te joviaal ‘Goedemorgen!’ geroepen.

Ze draaide van haar rug naar haar man, en in plaats van hem op zijn achterhoofd te zoenen, plaatste ze nu een spelerig kusje in zijn nek. Haar hand gleed over zijn zij en buik naar z’n pyamabroek. Na twee pogingen kreeg ze het elastiek aan de kant. Hij mocht dan al wel wat haren kwijt zijn, de vitaliteit was er nog. Ze voelde zijn adem stokken en kon z’n oogleden zien openen. Hij draaide naar haar toe, keek zoals alleen geile mannen kunnen kijken en wierp zich op haar.

Opnieuw kneep hij in haar borst en gaf de zoen die hij al eerder had gegeven. Ze glimlachten naar elkaar en hij draaide zich naar zijn kant. Een halve minuut later hoorde ze de geruststellende diepe ademhaling. Ze dacht even na en draaide zich toen grinnikend naar haar kant. Die nachtjapon vond ze morgenochtend wel weer.

Standaard