Verhaal #365 • Afgesproken thema: Snelwandelen

Doorzetter

En bijna cum laude afgestudeerd zie ik.’
Daar zal je het weer hebben. Daar vallen ze steeds over; bijna cum laude.
Het initiatief naar zich toe trekken. Het gesprek naar zijn hand zetten, daar ging het nu om.

‘Nu ja, dat lag aan mijn hobby. Of beter mijn passie, zo u wilt. Mijn sport. Die vergde veel tijd.’
Casper Dubois zag drie paar ogen van de leden van de sollicitatiecommissie geïnteresseerd oplichten.
En nu toeslaan, met nog meer enthousiasme dan tijdens vorige gesprekken.
‘Maar het is het alleszins waard geweest, ziet u. Ik ben nu nog slechts een paar stappen verwijderd van de nationale sub-top.’
‘Dat moet voldoening geven.’
‘Oh, absoluut. Absoluut! Maar ik blijf met beide benen op de grond, met één althans.’
Hij glimlachte, maar besefte tegelijkertijd dat hij de ingestudeerde kwinkslag te vroeg had geplaatst.
Toch meende hij de interesse te zien groeien.
Terecht. Bijna nationale sub-top. En dat in amper acht jaar tijd.
Even dreigde hij weg te dromen.
‘Ah. Na uw studie bent u dus actief gebleven in uw sport? Dat getuigt van doorzettingsvermogen.’
Hij proefde de instemmende toon.
Een leugentje om bestwil, dat mocht hij zich nu toch wel permitteren?
De knoop doorhakken. Nú Casper! Lieg!
‘Ik ben er speciaal voor teruggekeerd naar Groeskerk. De trainingsfaciliteiten zijn daar ideaal.’
‘U bedoelt het kanaal?’
Beet! Ze dachten nu waarschijnlijk dat hij zo’n gedegenereerde sport als roeien beoefende. Wellicht zelfs het marathonschaatsen.
De spanning nog iets opbouwen.
‘Nou, vooral de lange rechte wegen aan weerszijden van het kanaal zijn perfect. Bovendien woont mijn oom daar. Hij werd eind jaren zeventig twee keer derde bij het Nederlands kampioenschap en is nu mijn coach.’
De waarheid, dat zijn hele familie in Groeskerk woonde en hij bevangen door heimwee was teruggekeerd, achtte hij niet relevant.
‘En uw oom is?’
‘Niemand minder dan Cretien Dubois.’
Herkenning leek uit te blijven.
‘De Maraboe van het Noorden, een van de meest getalenteerde snelwandelaars die ons land ooit gekend heeft. Onder druk van mijn tante koos hij, helaas, voor een maatschappelijke carrière.’
Verdomme. Die laatste zin was er weer uitgeglipt.
‘Ik denk trouwens dat werk en sport uitstekend met elkaar te combineren zijn. Balans, daar draait immers alles om.’
Zie je, dat werkt. Ze sluiten alle drie de ogen even. Het kan niet anders of ze zien het karakteristieke soepele draaien van je heupen even voor zich.
‘Ach, ja, ja. Snelwandelen. De Maraboe van het Noorden.’
Kijk, kijk. Ze wisselen nu snel een paar blikken uit. Ze glimlachen een beetje geheimzinnig naar elkaar. Je bent binnen Casper!
‘Ik denk dat we genoeg informatie hebben, mijnheer Dubois. U hoort snel van ons.’

Met een voldaan gevoel stak hij de drukke straat over, op weg naar de tramhalte. Hij gooide er even een snelwandelpas tegenaan.
Want wie weet, kijken ze je na. Even omdraaien. Alle drie! Zie je wel. Ze staan alle drie voor het raam. Hun glimlach is zelfs vanaf hier te zien.
Hij zwaaide even, joviaal, broederlijk zelfs en zette weer een snelle pas in, de tegemoetkomende voetgangers behendig ontwijkend, hun verbaasde, bewonderende, blikken negerend.

Door: Han Knols



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard