Verhaal #360 • Afgesproken thema: Belofte

Volgend jaar

De marmeren treden voelden aan als ijsblokken, ondanks zijn tennissokken. Al sinds hij oud genoeg was om zelf naar bed te gaan, had hij een hekel gehad aan de trap. Een spiraalvormig pronkstuk, midden in de hal. Eigenlijk had hij een hekel aan al het meubilair dat zijn ouders de afgelopen jaren verzamelden. Onnodige prullaria voor het vullen van kamers waar alleen Babs kwam om laagjes stof weg te poetsen.

“Lieverd, ben jij dat? Bernard?,” hoorde hij zijn moeder roepen vanuit de badkamer.
Ze had het raam aan het eind van de overloop beplakt met kitscherige rood lint. Het glas verdeeld in zes gelijke vakken. De spuitbus sneeuw kleurde parelmoer in het licht van de opkomende zon. Hij vond het weerzinwekkend.
“Ik ben bijna klaar hoor. Wilde je net wakker maken. Neem anders de badkamer van het gasten-verblijf. Je vader is al in de ontbijtkamer,” riep ze naar hem terwijl ze de kraan van de douche dichtdraaide.
Met een zachte klik liet hij zijn slaapkamerdeur in het slot vallen. Hij nam een slok uit een van de halfvolle bierflesjes op het bureau en observeerde zijn kamer. Een tweepersoons bed, de dekens opgerold aan het voeteneind. Zijn favoriete boeken op het nachtkastje, afgetopt met een volle as-bak. Voor de rieten wasmand een verzameling vuile t-shirts.
“Lieverd, waar ben je? Niet weer in slaap vallen hè?”
Hij opende het laatje van zijn nachtkastje. Bovenop zijn bijbel lag een flinke zak wiet.
“Bernard? Zien we je zo beneden?” vroeg ze hem, terwijl ze een paar keer op zijn deur klopte.
Hij pakte het boek en scheurde een stuk van een bladzijde uit het midden. Met een paar simpele handbewegingen vouwde hij een lang vloeitje.
“Babs heeft je pak gister opgehaald bij de stomerij. Ik hang het aan het haakje in de badkamer. Schiet je een beetje op? De mis begint al over een half uur.”
Op het gouden kruis van het omslag versneed hij een van de wiet toppen met de tabak uit een doormidden gescheurde sigaret.
“Trouwens, de pastoor vroeg nog naar je vorige week. Of je er met de kerstmis wel bij zou zijn. Ik vertelde hem nog dat je het zo druk hebt gehad dit jaar. Natuurlijk geen excuus, maar hij leek het te begrijpen hoor. Dus daar hoef je je geen zorgen om te maken.”
Een opgerold strookje van een oud treinkaartje uit zijn portemonnee diende prima als tip.
“Oma vroeg ook nog naar je. Iedere week eigenlijk. Ze mist je.”
Met duim en wijsvinger verdeelde hij het tabaksmengsel gelijkmatig over de lengte van het vloeitje en bevochtigde het overgebleven randje met zijn tong. In een vloeiende beweging rolde hij de joint dicht.
“Lieverd?”
Hij voelde in zijn broekzakken en verschoof wat lege bierflesjes op het bureau. Soms dacht hij dat zijn aanstekers pootjes hadden.
“Bernard lieverd, wat ben je aan het doen?”
Hij graaide in de borstzak van het rood geblokte shirt voor de wasmand en vond er twee.
“Bernard, geef eens antwoord?”
“Volgend jaar mam,” antwoordde hij “Beloofd.”

Door: Danja Raven



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard