Verhaal #345 • Afgesproken thema: Engeland

Niet zomaar een boot

Een onbekend land, dat Engeland. Maar met volle goesting zette ik een voet aan boord van de Ferry genaamd P&O, erg originele naam vond ik het niet, maar ja, Little Mermaid was ook niet toepasselijk geweest gezien de omvang van dit gigantische vaartuig.

Zodra ik en mijn zus gesettled waren in onze kajuit, bestaande uit jammer genoeg twee bedjes voor minimatroosjes en een douche waarin ik amper durfde te niezen, gingen we op tocht. Verschillende zalen en mogelijkheden hield dit tuig voor ons in petto. Ik dacht meteen aan de Titanic en keek met schrik in de ogen of er geen gekke hekken of tralies te vinden waren die bepaalde delen – zoals het onze – zouden afsluiten van de rest van het schip. Dan zou ik me echt gedoemd voelen. Gelukkig waren er geen gevangenisachtige taferelen, of althans waren ze heel goed verstopt.

Het tapijt was iets minder zacht dan ik me had ingebeeld en de gangen leken toch wel breder op de Titanic, misschien lag dat aan de breedbeeld tv of aan het feit dat Kate natuurlijk wel een maatje minder droeg dan ikzelf. Iets om over na te denken terwijl ik bijna duizelig werd. We hoorden de motoren starten en zachtjes kwam de boot in beweging, England, here we come! Spiegels op de muren zouden de minuscule doorgang groter moeten doen lijken maar geven eerder het enge spiegelhuis-effect waardoor je denkt dat je de hele tijd de verkeerde richting uitloopt en ik al helemaal mijn oriëntatievermogen verloor. Mijn zus is gelukkig zeer goed in heroriënteren en wist meteen de weg naar het casino en de bar te vinden, door de zorgvuldig maar menig geplaatste aanwijzingsbordjes. Zelf zou ik waarschijnlijk nog een ommetje gelopen hebben maar dat moet zij niet weten natuurlijk.

Daar aangekomen bleek het casino te bestaan uit twee ‘slotmachines’ met van die fruittekeningetjes en twee stokoude dametjes die waarschijnlijk ouder zijn dan deze boot en misschien zelfs de Titanic overleefd hadden. Vastgenageld op hun stoel en hun rechterbovenarm zag er verrassend gespierd uit. Dan maar verder naar de bar, dat bleek een iets groter succes maar nog altijd niet zó geweldig. Er waren enkele cocktails die ons wel konden smaken dus dronken we deze gezellig op en genoten van het verdwijnen van de kust in de horizon. Niet veel later begon de karaoke-avond. Jammer genoeg waren er niet veel inschrijvingen waardoor de DJ zich geamuseerd liet gaan op het podium en je kon zien dat hij er tenminste ten volle van genoot – dan toch iemand op deze hele boot.

Ik vroeg me steeds af waar eigenlijk al die andere matrozen zich schuilhielden. Volgens mij kon deze boot verschrikkelijk veel mensen vervoeren. Ik geloofde echter helemaal niet dat deze onbekende zich verschuilden in hun ministulpjes. Mijn zus en ik gingen op jacht naar andere lotgenoten op het dek, stuurboord, bakboord en we keken zelfs even overboord maar de Engelse wind sneed ons om de oren en we trokken onszelf terug. Binnen in het ijzeren hotel dat ons voerde naar Engeland. Zonder lotgenoten, maar met elkaar, zaten we in hetzelfde schuitje. Maar wat waren we blij dat we de volgende ochtend even terug voet aan wal konden zetten in Hull, where it is never dull.

Door: Sofie Bogers



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard