Verhaal #335 • Afgesproken thema: WK voetbal

Oma ging uit fietsen

Ik vind het WK iets moois: we zijn met zijn allen voor oranje en hoewel we de coach, die kloteverdediger of die kutspits van tijd tot tijd kunnen wurgen, vormt het oranjelegioen een blij, bijna pacifistisch volkje.

Het leukste: met zijn allen op een plein staan en heel hard bierdrinken en lachen en spelers van de tegenstanders op uiterlijke basis vergelijken met televisiepersoonlijkheden die we wél kennen.
Ik heb wel eens gehoord dat de oranjekoorts in 1988 pas echt begon.
We werden Europees Kampioen.
Wonnen van de Sovjet-Unie.
En eerder al van de Duitsers.
Iedereen keek.
Dacht ik. Want toen ik het er later eens met mijn oma over had, bleek dat helemaal niet iedereen keek. Oma was en is niet zo van ‘de voetballerij’ en gek doen met een oranje mutsje op, dat deed ze alleen met koninginnedag en toen Nederland werd bevrijd.
Nu zou je kunnen zeggen dat Nederland op 25 juni 1988 ook een soortement van bevrijd werd, maar deze bevrijding maakte mijn oma niet mee. Ze leefde nog wel, hoor, nog steeds, maar ze keek niet naar de wedstrijd, was er niet mee bezig en ging op die bewuste middag een eindje fietsen. Het was tenslotte een mooie zomerdag.
Op straat bleek het vrij rustig.
Zo rustig, dat mijn oma dacht dat ze een alarm had gemist, dat iedereen eigenlijk thuis zat met de ramen en de deuren gesloten, luisterend naar de radio of kijkend naar de televisie. Dat was ook wel zo, maar dan zonder alarm.
Er was helemaal niemand.
Niet op het fietspad, niet op de Hoofdstraat, niet op die ene drukke kruising en ook niet bij de oprit naar de snelweg.
Het moet een prachtig gezicht zijn geweest, een dame op een fiets met twee fietstassen, die rechtsaf slaat waar het eigenlijk niet mag en zo de A28 op fietst. Als een pionier, een cowboy op een paard over de uitgestrekte prairies van het wilde westen.
Nederland won, maar miste dat beeld.
Niemand heeft haar toen gezien. Misschien is het ook wel helemaal niet waar, dat van die snelweg.
Ze zou het overigens zo weer doen, als ze nog kon en haar benen haar niet in de steek hadden gelaten.
Maar ik beloof, oma, bij deze: wanneer Nederland dit jaar de finale van het wereldkampioenschap voetbal haalt en speelt, dan gaan wij een eindje rijden. Rechtsaf, de snelweg op, waar dan helemaal niemand is.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard