Verhaal #330 • Afgesproken thema: Ontbijtkoek

Beleg en beslag

Het ligt ergens tussen de schappen, onze band, onze grap. In de ochtend word ik wakker, na vijf uur slapen, zodat ik voor jou je ontbijtkoek kan smeren voor je werk. Jij ligt dan nog te slapen, de laatste momenten voordat je alarm afgaat. Al een paar jaar hetzelfde deuntje waar ik helemaal gek van word. Wij verplaatsen ons in elkaars ritme, maar het blijft hetzelfde. Een dikke laag boter, op dezelfde droge plak. Vijf dagen per week, onderbetaald voor de moeite die erin wordt gestoken.

Terwijl ik de bar schoonmaak, corrigeer jij de examens van de scholieren die jouw dag in beslag nemen. Toen wij nog studenten waren, was het makkelijk om tijd voor elkaar vrij te maken. We werden wakker, skipten college, rolden nog eens om, en stonden op, rustig, koffie en ontbijtje op mijn kleine balkon in Bos en Lommer. Klein maar fijn, zeiden we toen. Nu zijn we vijf jaar verder, en staat het balkon vol met jouw racefiets die je nooit gebruikt.

Wij hadden nogal een interessante ontmoeting, wat eigenlijk wel zou moeten aangeven wat een burgerlijk bestaan we nu leiden. In de Albert Heijn, daar stond ik dan, kersvers studentje met 249, 45 om uit te geven voor de maand. Ik had geen idee wat ik moest kopen, al helemaal niet hoe ik moest koken. Ik kocht dan ook echt alles wat voor beleg kon doorgaan, want als mijn kookkunsten me niet bevielen had ik altijd nog de optie om pindakaas met vlokken te eten. Komkommer erbij, gezonde maaltijd toch? Vijf pakken cup-a-soup in mijn mandje. Terwijl ik de schappen afstruinde naar de jam die achttien jaar in het ouderlijk huis op tafel stond, zag ik je uit mijn ooghoeken. Een donkerblonde, lange slungel, maar op zich best een mooi exemplaar. Geen koorbal, wel netjes gekleed, met afgetrapte All-stars. Een teken dat jij ook nog net niet bij het volwassen leven hoorde. Boodschappen mand vol ontbijtkoek en beleg. Ik ging wat rechter staan. En toen zei je de zin waar het allemaal mee begon. ‘ Jij ook boterhammen voor het avondeten?”

We gingen samen eten, een eitje, en je kuste me in mijn keuken nadat ik de eerste omelet had verbrand. Wist ik veel hoe elektrische gasfornuis werkte. In plaats van avondeten aten we dikke lagen boter op ontbijtkoek met twee flessen rode wijn. We lachten altijd, zoveel, en ongemerkt kwamen er steeds meer spullen bij, en mijn leven werd ons leven. We hadden een vrij leven, onbezorgd, en waren verliefd, zo verliefd.

Tijdens mijn stage bij een van de beste kunstenaars uit Europa, hielp je mij door mijn brood te smeren, liefdesbrieven in het folie die ik stiekem in mijn bureau bewaarde, elke dag weer. Ik was kapot als ik thuiskwam, en je stond erop dat ik met mijn voeten omhoog rust nam. Ik vertelde over mijn dag, en jij luisterde aandachtig. Wijn stond al klaar op tafel.

De rollen zijn omgedraaid. Het werkloze kunstenaarsbestaan leid ik, jij bent het volwassen leven ingegaan, en jouw ontbijtkoek smeren is het enige wat ons nog bindt als herinnering aan hoe het begon. Maar liefde, vandaag ga ik. Ik vouw de folie om je ontbijtkoek, briefje erin, en stop het in je tas. Terwijl jij in de douche staat, pak ik mijn tas, en doe de deur achter me dicht.

Door Annelies van Haeften



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard