Verhaal #325 • Afgesproken thema: Bouwmarkt

Eindelijk

Kun jij die paal even vasthouden? Super. Waar was ik gebleven? Oh ja, bij ons huis. Nou ja, waar zal ik beginnen? Weet je nog Mirella uit onze klas, vroeger? Die altijd zo verschrikkelijk liep te hoesten, terwijl haar vader nota bene dokter was? Nou ja, zo’n huis hebben wij dus. Het hoest dan wel niet, maar het is behoorlijk krakkemikkig. En dat voor het huis van een timmerman! Pardon, zelfstandig meubelmaker en interieurbouwer. Als ik timmerman zeg, wordt Pieter woest.

Waar heb ik die spijkers nou gelaten? Oh, hier. Jemig, wat zijn die dingen glad. Nou goed, ons huis dus. Toen we het zes jaar geleden kochten, was Pieter door het dolle heen. Weet je dat nog? Hij bleef maar roepen dat-ie dat varkentje wel eens even zou wassen. En ik, met m’n stomme kop, geloofde ‘m. Nou, na een maand was het voorbij met z’n enthousiasme. Volgens hem was het volkomen logisch: zolang hij betaald werk had, deed-ie niks in huis. En als-ie dan eens vrij had, was-ie moe en deed-ie ook niks.

Echt, ik heb ‘m gesmeekt om in elk geval de hoognodige reparaties uit te voeren. Maar nee, hoor. Altijd een excuus. Toen ik vroeg of we het werk dan niet beter konden uitbesteden, werd-ie helemaal woest. In zijn huis werd niet geklust door amateurs. En dus modderden we voort in een half afgebouwd huis.

Afgelopen winter was ik er opeens helemaal klaar mee. Ik heb ‘m voor de keus gesteld: of jij gaat wat doen of ik ga weg. Met Teuntje. Nou, je had ‘m moeten zien met z’n drie stagiaires. Hele huis overhoop, alles onder het stof. Maar na drie dagen tochtte en lekte het niet meer, had ik eindelijk kozijnen in de keuken, was de badkamer gekit, zat er een slot op de wc-deur en ga zo maar door.

Zelf heeft Pieter er overigens weinig aan gedaan, hoor. Terwijl die jongens zwoegden, was hij vooral druk met heen en weer rijden naar de bouwmarkt. Kostte namelijk ook nog flink wat geld, al dat geklus. Weet je wat die dingen om een raam open te houden kosten? Veertig euro per stuk! Maar goed, we kunnen nu tenminste de boel laten luchten zonder dat meteen alles naar buiten waait. En van de trap lopen zonder eraf te donderen, want ze hebben ook eindelijk de leuning vastgezet.

Weet je wat Teuntje tegen me zei toen het af was? ‘Eindelijk hebben we een gewoon huis, mam!’ Da’s toch erg? Kun jij die paal nu even zo vasthouden? Top. Ga ik proberen of ik ‘m de grond in krijg. Zo, die staat. Nou maar hopen dat we snel kijkers krijgen. Hoe eerder ons huis verkocht is, hoe beter. Ja, het is mooi geworden, hoor. Prachtig zelfs. Maar het is te laat. Echt, trouw nooit een timmerman. Komt alleen maar ellende van.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard