Verhaal #320 • Afgesproken thema: HVA schrijfwedstrijd: Beroemd

Badkamerraam

In de maanden dat ze hier woonde, stond haar badkamerraam altijd wijd open – wat wellicht een wat royale beschrijving is als je het formaat van het raampje in beschouwing neemt.

Ik heb het eens gemeten vanuit mijn eigen douchecabine. De punt van mijn gestrekte vingers tot aan mijn elleboog, zo hoog. Mijn linkervoet en mijn rechtervoet achter elkaar, bijna zo breed.

Via onze identieke ramen zag ik precies haar billen. En als ik op mijn knieën zat en mijn hoofd zo ver mogelijk kantelde, dan ook wel eens haar borsten. Haar gezicht kende ik niet, maar haar gezang, dat altijd op de hoge noten vals was, gaf me er toch een idee van. Het stoorde me niet, want haar lijf was heerlijk rond en altijd schoon, omdat ik het alleen douchend kende. De aanblik door het venster wanneer ze zich met de spons geheel inzeepte verveelde nooit. Ik stelde me voor hoe mijn hand er achteraan glibberde. Ik streelde haar huid met mijn ogen. Haar lichaam en mijn ogen; het was iets tussen ons. Ze wist wel dat ik keek, hoopte ik. Dan was ik minder de perverseling, een voyeur, maar slechts het welkome publiek bij de voorstelling van een show girl. Het idee dat ze wilde dat ik keek, wond me op. Ik masturbeerde in het bad bij de aanblik van haar middenrif – je zou me toch niet geloven als ik dat ontkende.

In die periode was mijn voet ontstoken waardoor ik slecht kon lopen. Bovendien groeide mijn hekel aan de stad. De stank werd ranziger en de mensen norser. Was ik een ochtend of middag op straat geweest, dan voelde ik me de rest van de dag neerslachtig. Steeds vaker liet ik boodschappen bezorgen en de was ophalen. Ik herinner me hoe ik dagen achtereen op de bruine bank lag en naar het afbladderende plafond staarde totdat ik hoorde dat ze er weer was en me naar de badkamer verplaatste, waar ik in het ligbad knielde. Ze was er meestal ’s avonds, vlak na etenstijd, maar soms ’s ochtends vroeg, als ik nog sliep. Dan wachtte ik de hele dag op niets.

Ergens in oktober van dat jaar bleef het raam – mijn venster op dat witglanzende lichaam – gesloten. Toen het uitzicht onveranderd wegbleef, nam ik aan dat ze op vakantie was. Met de oren gespitst lag ik op de bank te wachten, maar ging zestien dagen achtereen elke avond teleurgesteld naar bed. Ineens was ik akelig eenzaam, nu ik haar niet meer had. De behoefte aan gezelschap groeide. De beginnende kou liet de stank afnemen en maakte de straten rustiger. Ik durfde weer naar buiten en het leek een goed idee naar Battery Park te wandelen.

Ik nam de lift naar de lobby die de vier appartementengebouwen met elkaar verbond, en daar zag ik haar. Op het mededelingenbord van de bewoners hingen foto’s van haar blote lichaam, maar uit net andere hoeken dan ik het kende. Het bleek een illusie dat het iets van haar en mij was; haar intieme show trok een veel groter publiek. Nu ook de mensen die geen uitzicht op haar hadden haar hier konden zien, was ze een beroemdheid geworden onder de honderden bewoners van West 24th Street. Ze hadden haar onschuldige vertoning verlaagd tot een pornografische bedoening en een vulgaire grap, en toen ze dit te weten kwam, vluchtte ze weg.

Niet lang daarna verhuisde ook ik. Mijn voet was inmiddels genezen en de stad had me onherstelbaar teleurgesteld. Ik kon geen deel uitmaken van de groep mensen die haar had gekwetst en van mij ontnomen. Ik verhuisde naar Connecticut en daarna naar Massachusetts. In de jaren die volgden verhuisde ik nog regelmatig, met altijd de hoop dat ik haar ergens zou treffen, omdat het zo voorbestemd zou zijn. Maar in nog geen enkel badkamerraam heb ik haar weergezien.


Het juryrapport

Lisanne Mathijssen (redactrice bij uitgeverij Prometheus / Bert Bakker) en Peter Zantingh (webjournalist bij NRC en romanschrijver) zeggen het volgende over het verhaal Badkamerraam van Selin Kuscu:

Goed verhaal, want: Mooie stream of consciousness, goede opbouw, gewaagd, rauw, eerlijk, origineel
Verbeterpunt: Het einde is een beetje een anticlimax, en de verhaallijn van de ontstoken voet is loos. Niet nodig om dit in Amerika te laten spelen. Titel kan uitnodigender.
“Ik heb het eens gemeten (…).” – Dit klinkt gek, alsof hij die afmetingen echt met zijn lichaamsdelen kon meten.
Mooiste zin(sdeel): “Want haar lijf was heerlijk rond en altijd schoon, omdat ik het alleen douchend kende.”

Meer info over deze schrijfwedstrijd? Vind je hier.



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard