Zonnepanelen

Zonnepanelen

Schat?’
‘Ja?’
‘Schat, ik heb een verrassing voor je…’
‘Een verrassing? Huh? Wat dan?’
‘Nou, weet je. Dat huishoudgeld, hè? Daa….’
‘Ja, wat is er met dat huishoudgeld? Zeker weer niet genoeg? Tjesus, wat doe je met dat geld? Ik snap niet waar het aan op gaat. Niet aan wat je mij ’s avonds voorschotelt , in ieder geval. En als je er nu nog sexy kleding voor kocht, maar nee hoor. Grijzemuizenoutfits alom.’
‘Nou, maa…’
‘Kijk nu zelf eens hoe je er uitziet. Een jurk waar je oma zich nog te jong voor zou voelen. Nee, dan zou je mijn vrouwelijke collega’s eens moeten zien. Lekkere kontjes in strakke broeken, kokerrokken, hoge hakken. Ik zou bijna alleen voor m’n plezier gaan werken. Gelukkig verdien ik er ook een aardige stuiver mee, want jij kost alleen maar geld’.
‘Maar ik moest toch thuisblijven, bij de kinderen? Dat wilde jij toch?’
‘Ja, tuurlijk. Ik verdien hier de kost en jij zorgt dat het hier thuis allemaal reilt en zeilt. Je denkt toch niet dat ik na een dag hard werken ook nog eens thuis ga lopen poetsen, of wel? Moet niet gekker worden. Kom je thuis, staat zo’n afgepeigerde sloof je op te wachten met een maaltijd waar je echt niet vrolijk van wordt , zou je ook nog moeten gaan stofzuigeren of swifferen of hoe heet dat allemaal. En het kan anders, hè, het kan echt anders. Van mijn collega’s hoor ik verhalen, nou. Die worden opgewacht door vrouwen in spannende outfitjes en daaronder zijn ze poedelnaakt. Kijk, dan wordt dat eten ineens een stuk minder belangrijk’.
‘Maar, de kinderen…’
‘Ja, ja, verschuil je maar weer achter de kinderen. Slap excuus, hoor. Waar een wil is, is een weg, zeg ik altijd maar. Maar, vertel, wat is de verrassing?’
‘Nee, laat maar…
‘Hee? Wat is dat nou? Kom op, je weet toch hoe ik ben, ik flap er wel eens wat uit. Dat moet je niet zo serieus nemen. Komt ook gewoon omdat jij me wijn hebt gegeven. Daar kan ik niet tegen, dat weet je toch? Kom, geef me een kus. Nou, is ’t nu weer goed? En vertel me nu maar over de verrassing…’
‘Nou, dat huishoud geld, hè? Omdat we al jaren niet meer op vakantie zijn geweest, dacht ik, weet je wat, ik probeer een beetje te sparen. Ik ben maandenlang alle aanbiedingen afgefietst en zo hield ik dus best wel wat over. Nu heb ik genoeg gespaard voor een vakantie naar de Malediven. Daar wilde je toch altijd graag een keer naar toe? All inclusive, met de kinderen’.
‘Hè? Van het huishoudgeld gespaard? Dus je hebt gewoon stiekem geld achtergehouden? Zonder dat ik daarvan wist? Voor een vakantie? Dat gaan we dus niet doen, dus. Vakantie. Denk je nu echt dat ik me in het zweet werk voor dat soort ongein? Ik heb een beter idee. We laten er zonnepanelen van installeren. Dat is pas een investering die z’n geld opbrengt. En die vakantie? Die komt later misschien wel een keer. We weten nu allebei dat je met minder huishoudgeld toe kunt, dus…’

Door Helen Jager

Standaard
Zonnepanelen

Energieverspilling

Beste Paul,

Op woensdagavond 1 mei, zo rond etenstijd, ben jij bij mij aan de deur geweest. Met jouw verhaal over de energieverspilling in Nederland heb je mij sterk aan het nadenken gezet. Ik durf zelfs te stellen dat je mij diep hebt geraakt. In de dagen na jouw onverwachte bezoek heb ik de folder van EnergySave4U zo vaak doorgelezen dat ik nu haast jouw werk wel zou kunnen doen, haha.
Maar even zonder gekheid, dit is een serieuze zaak.
Als we niks doen, gaat de wereld naar de kloten, Paul. Dat hoef ik jou volgens mij niet uit te leggen. Wij begrijpen elkaar. Jij bent net zoals ik. Wij zijn mannen van de wereld, dat zag ik meteen al toen je uit die Peugeot van je stapte. Wij kijken verder dan onze neus lang is. Wij zijn gemaakt voor grootste dingen, Paul.
Toch ga ik nu niet vertellen dat jij je leven aan het vergooien bent als huis-aan-huis zonnepaneelverkoper. Dat is niet aan mij, zo lang ken ik je ook weer niet. (Al voelt het wel als jaren, heb jij dat ook?)
Maar ik denk wel dat er voor ons een groter plan is. Dat mag je best weten, Paul. Voor het gemak heb ik ‘m als PDF bijgevoegd. Blader hem gerust even door. Ik weet het, het is een heel boekwerk geworden, maar over dit soort zaken kun je niet uitvoerig genoeg zijn, is mijn ervaring.
Ik denk dat pagina vier op jouw volledige aandacht kan rekenen. Zoals je vast door hebt, is een deel gebaseerd op jouw vurige betoog over de energieverspilling in Nederland. Het paste perfect in mijn grote geheel. Als je aan- of opmerkingen hebt, schroom dan vooral niet die aan mij door te geven. Op de inhoud, bedoel ik dan, hè. Als je gaat zeiken over een d of t op de verkeerde plek, dan flikker je maar op, Paul. Ik heb echt een hekel aan dat soort betweters. Als ik niet beter zou weten, dan zou ik zeg dat dáár de wereld aan kapot gaat.
Als je het niet erg vindt, wil ik nu even iets concreter worden. Jij begrijpt natuurlijk ook dat haast is geboden in dit soort kwesties.
In hoofdstuk negen, Activatie polarisatie getiteld, ga ik dieper in op een voertuig dat voor het slagen van dit plan noodzakelijk is. Zoals je in de illustratie (figuur 8a) kan zien, is het in wezen een personenauto waar met kogelwerend glas een soort van huls omheen gebouwd is. En nu zat ik te denken, die Peugeot van jou, kan ik die eens lenen?

Ik hoor graag van je.

Met vriendelijke groet,

Gerry Klaver
Sneeuwbalstraat 45
1045 FG Almere

Standaard
Zonnepanelen

Voorzichtig genoeg

Gökhan Zuignap is een achterdochtig mens. Als zoon van een Turkse dokter en een Nederlandse bakker heeft hij altijd veel tijd alleen door moeten brengen.
Vroeger, toen hij nog een klein en onschuldig jongetje was, heeft zijn oppas hem altijd voor de televisie gezet, zodat zijzelf urenlang met haar vriendje kon bellen. Om haar schuldgevoelens een beetje te zalven, liet ze hem naar Discovery Channel kijken. Dat was educatief. Elke dag keek hij naar het programma Conspiracy Theories Unraveled. Hij raakte eraan verknocht. Terwijl zijn leeftijdsgenootjes buiten voetbalden of The A-Team naspeelden, zat hij voor de televisie theorieën uit te vogelen. En zo kreeg zijn argwanend karakter vorm.

‘Kom nou gewoon naar beneden, lieverd.’
Gökhan zit op het dak. Zijn vrouw en kind staan beneden op de veranda met glazen aanmaaklimonade klaar.
‘Hier, drink wat. Het is hartstikke warm.’
Hij klimt tot halverwege de ladder naar beneden, die schuin tegen de dakgoot staat.
Het is de laatste tijd erger geworden, zijn argwaan. Hij vertrouwt niks meer. Zelfs de limonade die ze hem toereikt, is volgens hem niet veilig. Hij haalt een wattenstaafje uit zijn felgroene plastic heuptas. Daarin zit een hele voorraad, die hij op internet heeft besteld. Hij haalt ook een flesje tevoorschijn, waar hij het wattenstaafje zorgvuldig indompelt. Dan giet hij een beetje limonade erover. Geen verandering van kleur: niet giftig. Gökhan haalt opgelucht adem en neemt gulzig een aantal slokken. Dan klimt hij het dak weer op.

‘Alsof er iets met je drinken zou kunnen zijn,’ zegt zijn vrouw terwijl ze zich omdraait en de toegangscode van de voordeur intoetst. Hun achtjarige dochter huppelt achter haar aan. Gökhan roept dat je nooit voorzichtig genoeg kan zijn, maar dat horen ze al niet meer.
Hij haalt het dertiende zonnepaneel los en is nu bijna op de helft. Achtentwintig zijn het er in totaal en hij vertrouwt ze geen van allen. Hij controleert ze, maar op wat weet hij niet precies. Draadjes die duiden op afluisterapparatuur, GPS ontvangers misschien. Hij houdt met alles rekening. Boobytraps en kneedbommen, het zou hem niks verbazen. Hij haalt nog een paneel los. En nog een. Niks. Na twee uur lang zoeken, liggen alle panelen los op het dak. En dan, als hij wil beginnen ze terug te monteren, denkt hij iets te zien bewegen. Om het zekere voor het onzekere te nemen, gooit hij alle zonnepanelen van het dak af, kapot. Toen zijn vrouw dat zag, knapte er iets.

In de Spyshop heeft hij zes camera’s gekocht, die hij in en rondom het huis heeft geplaatst. Daarop is niets te zien geweest. Nog niet, in ieder geval. Het is een kwestie van tijd. Om alles via schermen in de gaten te kunnen houden, heeft hij de hele zolder ontruimd. Urenlang kijkt hij naar wat er rond het huis gebeurt, vooral ‘s nachts. Zo ook nu.
Hij kijkt naar het scherm helemaal links van hem, waarop de garage te zien is. Niks. Dan naar het scherm ernaast; de achterdeur. Veilig. Hij kijkt recht voor zich. Het scherm van de voordeur. Er gebeurt wat! Hij gaat op het puntje van zijn stoel zitten. De deur gaat open. Hij ziet iemand, hij ziet zijn vrouw. Hij ziet hoe zijn vrouw achter hun dochtertje de deur uit gaat. Ze heeft een koffer in haar linkerhand. Ze beweegt naar de camera toe en hij leest het briefje dat ze er voor houdt. Hij staat op van zijn bureaustoel, wil naar beneden rennen. Maar ineens valt zijn oog op het rechter scherm. Gebeurde daar nou iets op het dak? Langzaam zakt hij weer in zijn stoel, starend naar de schermen.

Standaard
Zonnepanelen

Cd van jou, paneel van mij

En neem die kut-cd van je moeder ook mee!’
‘Oh, en opeens hou je ook niet meer van Borsato? Mevrouw Vandaag-is-rood-douchezangeres.’
‘Goede genade Hans, nou hebben we al drie maanden ruzie en dan kom jij nog steeds met zulke prutbeledigingen? Je hebt écht de hersens van je vader.’
Met een felle uithaal smijt Hans de dvd-speler die hij net uit de kast had gepakt tegen de muur.
‘Hans!’
Hans loopt naar de uiteengespatte resten van de dvd-speler en begint op het grootste brokstuk te stampen. Z’n hoofd loopt rood aan, terwijl hij in blinde woede z’n hak in onherleidbaar grijs plastic boort.
‘Oh Hans…’
Hij kijkt op en ziet Priscilla op haar lip bijten. Hij stampt nog eens en ziet haar mond lichtjes openen. Een onhoorbare zucht ontsnapt. Met de volgende stamp valt het behabandje van haar linkerschouder.

Ze zet het raam open. Met de frisse lucht komen er vogelgeluiden de slaapkamer binnen. Hans ligt met z’n armen onder z’n hoofd te kijken naar de blote billen van Priscilla. Ze draait zich om.
‘Je neemt de zonnepanelen toch niet mee hè?’
Hans richt z’n ogen nu omhoog, op die van Priscilla.
‘Pardon?’
‘Nou-’
‘-We hebben het hier gisteren nog over gehad!’
‘Ja, maar-’
Hans gooit de dekens van zich af en springt omhoog. Z’n piemel zwiept wild heen en weer.
‘-Niks ‘ja, maar’! Het was mijn idee, mijn geld, mijn ding!’
Zijn blik is hard, net als z’n buikspieren, merkt ze.
‘Je wou die dingen geeneens! Je moet blij zijn dat je hier mag blijven wonen! Niet ook nog eens gaan zeiken over het kleine beetje dat ik nog heb!’
Hij ziet haar nauwelijks aankomen en beseft pas wat er gebeurt als hij op z’n rug ligt en zij zich kreunend aan hem vastklemt, de nagels in z’n zij.

‘Pris, dit kan zo niet hè. We zijn uit elkaar.’
Ze kijkt alsof ze hem niet begrijpt.
‘Je kunt niet steeds-’
‘-Ik weet wat je bedoelt. En het kan me niet schelen.’
‘Oh.’
Even blijft Hans stil. Hij staart omhoog, naar het plafond dat ooit wit was geweest en voelt Priscilla’s warme hoofd op z’n schouder. Hij haalt diep adem.
‘Dan weet ik niet of we uit elkaar moeten gaan.’
‘Hààààns,’ zegt ze op een langgerekt, zeurderig toontje, ‘ik wil niet met je verder. Dat weet je.’
Hij komt omhoog en kijkt Priscilla diep in de ogen.
‘Als ik nou elke dag ruzie met je beloof te maken. Voor jou.’
‘Zou… Zou je dat echt doen?’ stamelt ze, alsof ze in een Bouquet-romannetje terecht zijn gekomen.
‘Voor jou zou ik alles doen.’
Priscilla staat op uit het bed en trekt haar badjas om zich heen.
‘Ik weet het niet Hans.’
‘Vette zeug.’

Standaard
Zonnepanelen

Prediking

De bel. ‘Schat, doe jij open?’, vraag ik aan mijn man, terwijl ik mijn badjas nog wat strakker om me heen trek en koffie in schenk.

Het is zondagochtend. De kampioentjes liggen in de oven en mijn man is bezig de sinaasappels te persen.
Johan veegt het sap van zijn handen en loopt naar de voordeur. Direct komt hij terug. ‘Jehovagetuigen. Doe jij maar.’
Ik slaak een zucht. Jehova. Op zondag. Hebben die mensen geen rustdag?

Voor de deur staan een man, vrouw en een kind. Ik voel weerzin door mijn lijf borrelen.
Kinderen horen niet het woord van hun God te verkondigen op zondag. Die moeten in bomen klimmen, hutten bouwen, gamen voor mijn part. Maar nee, dit kind moet met paps en mams de deuren langs, om zieltjes te winnen. Arme stakker.

‘Goedemorgen mevrouw’, steekt de man van wal. ‘Wij zijn hier om u te redden.’
‘Te redden? Van wat?’, vraag ik gepikeerd.
‘Van torenhoge energierekeningen’, vult de vrouw aan en het kind steekt zijn handje uit. Hij heeft een boekje vast. Ik pak het niet aan.
‘Hoe bedoelt u dat?’
De man vertelt dat ze gekomen zijn om aan mij en mijn man het goede nieuws te verkondigen.
‘Wat is er fijner dan op zondagochtend goed nieuws krijgen’, fleemt te vrouw.
‘Koffie drinken en de krant lezen’, wil ik bits antwoorden, maar ik houd mijn mond.
‘Roept u uw man er even bij’, zegt de man. ‘Het is goed als hij even komt. Ik neem tenminste aan dat uw man over de financiën gaat.’ Ik zie hoe zijn vrouw stuurs naar hem kijkt.
‘Ik kan dit zelf. Ik ben kostwinner. Mijn man is werkloos.’
Ah, ik word toch bits. En het werkt. In de ogen van de man zie ik de weerzin die ik eerder zelf voelde.
‘Vader? Wat betekent werkloos?’, vraagt het jongetje. Hij krijgt geen antwoord. Ik zie hoe zijn vader naar me kijkt. Maar niet meer in mijn ogen. Ik volg zijn blik en zie dat mijn badjas iets is open gezakt. Snel trek ik hem weer om me heen.

‘Wat bedoelde u met die torenhoge rekeningen?’
De vrouw kijkt me met een lijzige glimlach aan. ‘Wij zijn gezonden om u te redden van torenhoge rekeningen’, wauwelt ze, terwijl ze aan haar lange rok plukt. ‘En u heeft net al bewezen dat u eigenlijk niet zonder ons kunt, door te zeggen dat uw man werkloos is.’
Ik zucht en wip ongeduldig van mijn ene been op mijn andere. Ik ruik de koffie in de keuken. ‘Ik ga dit gesprek beëindigen’, mopper ik. ‘Dit slaat nergens op. Jehova’s die me redden van torenhoge rekeningen. Ik heb wel wat beters te doen!’
Ik wil de deur dichtdoen, maar het joch steekt zijn voet tussen de deur. Brutale schelm.
‘Mevrouw! Wij zijn geen Jehova’s’, vleit de man. ‘Wij komen u slechts het woord van de zon verkondigen. U zou zó veel plezier hebben van zonnepanelen.’
Ik ben te verbijsterd om iets uit te brengen. Het joch heeft zijn voet nog steeds tussen de deur. In mijn woede duw ik er met mijn volle gewicht tegenaan. Snel trekt hij terug en hij begint hard te krijsen. Terwijl ik tevreden constateer dat de deur nu tenminste dicht is, trek ik mijn losgevallen badjas nog eens om me heen.
Zo. Koffie.

Standaard