Verhaal #310 • Afgesproken thema: Te land, ter zee en in de lucht

Pompen of verzuipen

Ik heb geen belang bij een advocaat, mevrouw, ik ben vorig jaar al gescheiden. Ja mevrouw, dat traject is helemaal afgehandeld. Dat weet ik heel zeker ja, u hoeft ook niet terug te bellen. Hoe komt u trouwens aan mijn nummer? Uit de database van Divorce Dating? Nou ja, vreemd. U ook een prettige dag verder.’

‘Het spijt me Denny, waar waren we gebleven? Ik had even een wissel. O ja, ik was bezig met het verhaal over die fazant in de Praagse discotheek, toch?’
‘Nou, eigenlijk was ik net aan het vertellen over die ene keer dat ik deelnam aan de marathon van Rotterdam zonder dat ik het doorhad, maar ga verder.’
‘Nee, maar nu ben ik echt benieuwd hoe je dat voor elkaar hebt gekregen, ik heb nog een kwartiertje tot mijn date er is, dus vertel.’

‘Nou vooruit. Ik was die dag dus al bijna te laat voor de wedstrijd, maar ik toen ik aankwam bij de start kon nog net op tijd aansluiten bij de 10 kilometerlopers. Tenminste, dat dacht ik. Mentaal was ik er helemaal klaar voor om een persoonlijk record te lopen op de afstand waar ik het hele jaar voor had getraind. Eindelijk mocht ik starten, het stond zwart van de mensen en ik zag alleen maar Kenianen en Ethiopiërs naast me op de Coolsingel. Pas op dat moment besefte ik dat ik verkeerd stond. De uitgang van het startvak was toen al afgesloten, dus besloot ik om maar gewoon mee te lopen en te doen alsof er niets aan de hand was. De eerste tien kilometer ging prima, beter dan in de training zelfs, maar na ongeveer 30 kilometer kwam de man met de hamer in zicht. Helse pijnen begonnen op te spelen, maar het feit dat mijn vrienden en familie bij het eindpunt stonden te wachten hielp me erdoor. Mijn uiteindelijke tijd was 4:57:55, niet eens zo slecht, achteraf gezien.’

‘Waanzinnig. Ik zie trouwens dat ze er nog steeds niet is. Fashionably late zullen we maar zeggen. Nu we het toch over snelle tijden hebben, ik heb me dus een keer ingeschreven voor Te land, ter zee en in de lucht. Alhoewel ingeschreven… Mijn zwager Johan had bedacht dat het een goede grap zou zijn voor mijn vrijgezellenfeest om samen in zo’n bootje het water in te duiken, en aan het eind een bel te luiden. Maar goed, we kwamen er pas de avond ervoor achter dat je tegenwoordig zelf je vaartuig moet bouwen, dat had meneer Vlemmix er even niet bij verteld. Dan krijg je wat lijm, plakband en een paar vellen karton in de ochtend en daar moesten we ons mee redden. En ondanks onze vier linkerhanden hadden we toch even de snelste tijd. Toegegeven, we waren de tweede deelnemer van de middag en degene voor ons zonk als een baksteen bij de start, maar toch! En binnen de achttien minuten nog wel. Als ik één ding moet noemen waarop ik écht trots ben dan is het die middag. Van haar ben ik na drie maanden gescheiden.’



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard