Verhaal #17 • Afgesproken thema: Moeders

Komen en gaan

Vol afschuw keek ze naar het ding dat zijn absolute manlijkheid illustreerde. Het deed haar denken aan een afgekloven maïskolf. Inclusief resterende gele korrels en witte vellen, slechts met een nihil stukje huid bevestigd rondom de roze punt van zijn pik.

Maar Natalie liet zich niet kennen. Ze beet even op haar onderlip en keek de kalende man zo onschuldig mogelijk aan.
‘Vind je het lekker, schatje?’, vroeg ze op haar beste Nederlands.
Het kostte haar moeite om de walging in haar stem te verbergen. Hij beantwoorde met een flinke draai aan haar tepel. Ze kreunde meer van de pijn dan van genot, maar het leek hem te ontgaan. Natalie pakte het ding nog wat steviger vast en bewoog haar hand in een rustig tempo op en neer. Elke beweging tot net over zijn rotsachtige eikel.
‘Ook pijpen? Kost vijftig extra’, zei ze vastberaden.
De man duwde haar hoofd al naar beneden. Maar ze wurmde zich uit zijn greep.
‘Eerst betalen,’ riep ze hem toe.
Terwijl ze het biljet opborg, wierp ze een blik op de foto in haar handtas. Een meisje met bolle wangetjes en glanzend groene ogen bekeek haar vanaf het papier. Natalie raakte de afbeelding even aan, voordat ze zich weer omdraaide naar de man. Hij wenkte haar.
‘Kom eens even lekker bij ome Jan op schoot zitten’, blaatte hij met een dubbele tong, terwijl hij zijn armen naar haar uitstrekte.
Natalie wist niet precies wat hij bedoelde, maar liep in zijn richting. Ze sloot haar hand opnieuw om zijn halfstijve geslacht en bewoog wat heen en weer, tot ze zijn aderen in haar palm voelde kloppen. Ze bracht haar mond richting zijn grijs behaarde onderbuik. De weeïge lucht die haar neusgaten vulde, deed haar denken aan een vervuild urinoir. Natalie sloot haar lippen om zijn bedorven vleesboom en voelde de velletjes langs haar tong glijden.
Voorzichtig begon ze te zuigen. De gedachte dat er stukjes los konden laten en in haar keel zouden schieten deed haar kokken. De man reageerde met een harde kreun en leek het wel geil te vinden dat ze bijna over haar nek ging.
‘Klaarkomen? Vijftig extra,’ zei Natalie, zodat ze in ieder geval even pauze had om frisse lucht te happen.
De man keek haar verbaasd en ook een beetje beteuterd aan: ‘Ik heb geen geld meer’.
‘Geen geld, dan weg’, antwoordde ze opgelucht.
Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar leek zich te bedenken. Langzaam kleedde hij zich aan en struikelde onhandig over de drempel bij de deur.
Natalie schudde haar hoofd en mompelde binnensmonds, terwijl ze haar borsten weer in de te kleine bh perste. De klok gaf aan dat het pas twee uur was. Dat betekende dat ze nog zeker vier uur kon werken voordat de meeste dronken mannen hun bed opzochten. Voor de zoveelste keer deze avond keek Natalie in haar tas, naar de foto van haar mooie kleine meid. Vastberaden opende ze de gordijnen en nam opnieuw plaats op haar kruk voor het raam.

Danja Raven



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard