Verhaal #286 • Afgesproken thema: Dwergwerpen

Dino Midgets

Een GI Joe, neppistolen, een legerfoutfit en goede boomklimschoenen. Ik was als klein meisje niet heel charmant. Mijn Malibu Barbie gebruikte ik als schietvoer tijdens oorlogje, of eigenlijk alle spelletjes waar een compleet inwisselbaar persoon als eerste moest sterven om de rest te redden. De rest, dat waren mijn speelgoed dino’s. Ik hield een schriftje bij, waar elke dino één pagina kreeg. Op die pagina stond wanneer de dino had geleefd, hoe groot hij was, of hij van bomen of andere dino’s hield en waar ze geleefd hadden. Bij elke pagina maakte ik zelf een tekening. Dat mislukte zo vaak dat ik nog steeds dertig halfvolle dinoboekjes in de kast heb liggen. Van mijn zakgeld kocht ik boeken over de prehistorie en paleontologie. Ik ging later namelijk paleontoloog worden. Dat werd met de komst van Jurassic Park alleen nog maar heftiger. Nu wilde ik paleontoloog worden én met Dr. Alan Grant trouwen. Die blonde zeiktrut die alleen maar kon miepen over baby’s, zelfs tijdens een aanval van een Tyrannosaurus rex, moest ie maar dumpen.

Samen zouden we in matchende kakiblouse en hoed de aarde afspeuren – onze handen droog en kapot door de aarde en zon – naar de restanten van de machtigste beesten die ooit hebben geleefd. We zouden leven op water en adrenaline, Dr. Grant en ik. Samen knus in een tentje in de woestijn terwijl onze baby – het skelet van een nog nooit eerder gevonden, veel grotere versie van een Velociraptor – buiten onder een dekentje waakt.
Twintig jaar later is mijn enige herinnering aan mijn obsessie, de T. rex action doll bovenop de servieskast en mijn Jurassic Park stickerboek (met helaas nog wat ontbrekende plaatjes).

Maar zoals ieder kind met dromen en vreemde toekomstbeelden werd ik volwassen en leerde ik:
1. Als paleontoloog vind je niet iedere week een compleet dino-skelet;
2. De kans is groot dat je hele dagen met een verfkwast van de gamma in een slakkentempo zand van de ene naar de andere kant aan het vegen bent;
3.Het hoogtepunt van de maand is als je op het fossiel van de naakte molrat stuit.

Dus ging ik maar journalistiek studeren. Zelfs trouwen met Dr. Alan Grant is niet gelukt, niet eens met een afgezwakte variant van Alan. Oftewel; een willekeurige paleontoloog. Want laten we eerlijk zijn; die mensen zijn fucking saai. In plaats van een kamer vol kaki bloesjes, een foto van Dr. Grant, bergschoenen, dinozoekerhoeden en beitels en kwasten heb ik nu een schoenenkamer.
Ik heb een beetje de balans gevonden. Zo moest en zou ik met witte haaien duiken. Omdat die verschrikkelijke beesten me doen denken aan dinosauriërs. Het is eigenlijk gewoon een uit de kluiten gewassen vis met grote tanden, zoals de dino een wat grote kameleon met bloeddorst is.

Een vrouwelijk meisje zal ik nooit worden. De schoenen in mijn schoenenkamer zitten vol stof, omdat ik eigenlijk alleen de goedkope platte laarsjes draag en stiekem zal ik altijd blijven dromen van een leven waarbij het vinden van een dijbeen dat 80 miljoen jaar oud is, het hoogtepunt van het jaar is.
Nog steeds gaat mijn dinohart sneller kloppen als er nieuwe vondsten worden gedaan. Een paar weken geleden, sprong mijn hart zelfs drie keer over. Er werd een heuse nieuwe dinosauriër ontdekt, de grootste die ooit in Europa heeft gewandeld. Hij wordt de dwergversie van de grote Tyrannosaurus rex genoemd.

Wacht. Dwergversie? In mijn hoofd zie ik een T. rex, die er al belachelijk uitziet met die korte voorpootjes van ‘m, maar dan met een buitenproportioneel grote kop, dikke billen en extreem korte achterbeentjes, waardoor hij zijn poten in grote bogen naar voren moet bewegen om nog enigszins vooruit te komen. Een soort shetlandpony onder de dinosauriërs. Dan krijgt dwergwerpen ineens een heel andere benadering. Maar goed, een soort van T-Rex hier in Europa!
Dr Grant. Lieve Alan, we kunnen de verloren tijd nog inhalen. Zullen we?

Door: Lotje Donkers



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard