Verhaal #281 • Afgesproken thema: Lingo

Wetenschap

Echt, je kunt vanaf ons best lopen, maar omdat m’n moeder moe is en Jamie lui of andersom, moeten we met de fiets. Onderweg naar het Nemo zie ik drie rode bussen achter elkaar, allemaal slaan ze af naar rechts (of voor hen links natuurlijk) de tunnel in. Iedereen weet dat drie rode auto’s achter elkaar geluk brengen, dus eigenlijk had ik niet zo chagrijnig hoeven zijn. Maar dat gebeurt de laatste tijd gewoon. Daar kan ik ook niet zo veel aan doen.
Dat hele wetenschapsmuseum is natuurlijk flauwekul en er is eigenlijk maar één leuk ding, dat is een show met elektriciteit, en als je wordt uitgekozen kun je de bliksem aanraken en gaat je haar rechtovereind staan en zo. Als de presentator naar ons vak van het publiek toekomt om iemand uit te kiezen, kruis ik mijn vingers en wens dat ik het word. Maar natuurlijk wordt het Jamie want het wordt altijd Jamie, behalve als het om iets slechts gaat, dan kijkt iedereen mij ineens aan. Hij is pas negen en jij bent al dertien, zeggen ze dan. Na de show vraag ik aan die presentator met z’n suffe bril en vlinderdas waarom hij Jamie koos en niet mij en hij vertelt met dat het is zoals met Lingo. Dat met die ballen, dat ze moeten grabbelen.
Ik snap er niet veel van, maar de volgende dag als meneer Van Groen de nagekeken proefwerken wiskunde uitdeelt fluister ik zachtjes ‘groene bal, groene bal, groene bal’ en echt, ik zweer het, dan staat er ineens een grote rode negen boven dat van mij. Dat is nog nooit gebeurt.
Eén keer kun je negeren, maar als ik het in de pauze en bij Engels nog een keer probeer en we morgen de eerste drie uur vrij én geen huiswerk blijken te hebben, kan ik er niet meer omheen. Ik heb een groot geheim van het leven ontdekt. In de dagen daarop gebruik ik mijn spreuk voorzichtig, iedereen weet dat je bij dit soort dingen niet te gretig moet zijn, dan gaat het mis.
Diezelfde week gaan we met school ook naar Nemo, nóg een keer, je zou bijna denken dat ik het verzin. Ik snap niet dat iedereen er zo enthousiast over is terwijl het slappe trucjes zijn. In plaats van echt over wetenschap te leren ben je de hele dag met plastic bootjes in de weer of krijg je foto’s van enorme harige spinnen en achtbanen voorgeschoteld. Ik bedoel, het populairste onderdeel van het hele museum is zeepsop. Dat zegt wat mij betreft al genoeg.
Als we naar de elektriciteitsshow gaan fluister ik weer ‘groene bal, groene bal, groene bal’ en al weet ik zeker dat het weer lukt, ook deze keer word ik niet gekozen. Na de show trek ik de presentator aan zijn geruite jasje en vraag waarom de spreuk niet werkte. Hij kijkt me met grote ogen aan als ik het uitleg.
“Dat bedoelde ik helemaal niet,” zegt ‘ie. “Ik bedoelde dat het gewoon toeval is, net als met die ballen bij Lingo. Dan is het ook toeval wat ze pakken.”
Ja, daar trap ik natuurlijk niet in. Als ik wegloop fluister ik ‘rode bal, rode bal, rode bal’ en vlak voordat de deur achter me dichtslaat zie ik hem struikelen over de traptreden naar het podium.
Kijk maar uit, wereld. Ik weet nu hoe het werkt. En ik kom eraan.



Wie is Emma Verkuijl?

Emma is een echte Amsterdamse, de enige van Het Schrijversgenootschap. Emma won in 2012 Write Now Amsterdam, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma weet altijd iedereen te verblijden met nutteloze feitjes, als enige van Het Schrijversgenootschap. Emma is na anderhalf jaar afwezigheid weer helemaal terug bij ons als vaste schrijver en daar is heel Het Schrijversgenootschap blij mee.
Standard