Verhaal #260 • Afgesproken thema: Shoppen

Bikini

Het was koud. Een gure wind sneed door mijn jas en de regen striemde in mijn gezicht. Het leek wel alsof de wind met me mee draaide, bij elke bocht die ik om fietste had ik hem weer pal in mijn gezicht. Gelukkig hoefde ik nog maar een klein stukje tot het winkelcentrum. Daar zou ik haar ontmoeten. En daar zou ik met haar een bikini gaan kopen. Want zij zou over twee weken vertrekken naar Miami Beach. En daar was geen striemende regen of kou. Daar was het 26 graden in de schaduw.

Ik had haar leren kennen op Twitter en we raakten in zeer geanimeerde DM-gesprekken over van alles en nog wat. Op haar profielfotootje wisselden de foto’s van een goeduitziende, jonge blondine en eerlijk is eerlijk: ik was een beetje verkikkerd op haar geworden. Ik: student journalistiek; zij model en studente verpleegkunde, allebei woonachtig in hetzelfde Utrecht, we moesten elkaar maar eens ontmoeten.

We hadden afgesproken bij La Place op Hoog Catharijne. Zij zou een grijs hoedje dragen, ik een rood petje. Ik zette mijn fiets in de stalling, mijn petje nog eens recht en liep de roltrap op. La Place was boven in de V&D, dus ik moest nog wat trappen op.

Bij het opstappen van de eerste roltrap in de V&D zag ik haar. Het grijze hoedje stond schuin op haar hoofd en ze glimlachte. Eén blik van haar en ik was verkocht. Ze was in werkelijkheid nog mooier dan op haar profielfoto. Mijn hart maakte een sprongetje en terwijl de roltrap me omhoog naar háár voerde, droomde ik weg. Dat zij me vroeg mee te gaan naar Miami. En dat we daar hand in hand liepen over het strand. We dansten, bezweet, verstrengeld in elkaar. Hoe we zwommen en ik naar haar keek, glimmend in de zon. Ik haar prachtige lichaam insmeerde met zonnebrandolie, haar rug, haar benen. En hoe we vreeën in de branding, bij een ondergaande zon. Dat ze haar armen naar me uit stak en ik haar knuffelde en zoende. Hoe ik de welving van haar volle borsten voelde tegen mijn borstkas en haar oppakte bij haar billen, optilde en rondzwierde.

Ik werd ruw uit mijn droom gerukt door haar klap in mijn gezicht. “Wat doe je smeerlap!” klonk het in plat Utrechts. “Ik kén je niet eens!” Ik wankelde verdwaasd achteruit. Ik proefde bloed en greep naar de leuning die ik miste. Ik verloor mijn evenwicht en viel achterover. Mijn gedachten gingen snel. Wat was er gebeurd? Ik zag haar als in slow motion haar handen voor haar gezicht slaan, duidelijk geschrokken van haar eigen reactie. Had ik haar echt opgetild? Haar op de grond gevallen hoedje bevestigde mijn vermoeden: mijn dagdroom had zich vermengd met de werkelijkheid.

Net voor ik met mijn achterhoofd de punt van een roltraptrede raakte, wilde ik nog een excuus roepen; daarna kon ik het niet meer. Ik hoorde het gekraak van mijn rug op de scherpe tredes en toen kon ik helemaal niets meer bewegen. Bloed gutste uit mijn van achter open gebarsten schedel en terwijl de roltrap mij weer terug omhoog voerde en mijn lichaam draaide aan het einde, keek ik haar wezenloos, niets-kunnend aan. Ze begon te braken en rende weg. Ik keek haar na tot het daar liggende grijze hoedje mij het zicht ontnam. Terwijl het einde van de roltrap langzaam trede voor trede onder me door schoof en het langzaam donker om me heen werd, zag ik haar weer door de branding rennen. Het was warm. Haar witte bikini kon haar deinende borsten maar nét…

Door: Sven Guelen



Wie is gastschrijver?

Dat ben jij! Nou ja, als je een beetje handig met woorden bent. Jouw verhaal ook op de website van Schrijversgenootschap De (Voorheen) Lege Bladzijde? Stuur je beste werk naar info@schrijversgenootschap.nl en laat je lezen!
Standard