Verhaal #12 • Afgesproken thema: Marktplaats

Tegen elk aannemelijk bod

Herinneringen vind ik vaak nare dingen. En dan vooral de herinneringen die je je niet wilt herinneren. Je kunt ze wegstoppen, maar dat helpt niet.

Soms lijkt een herinnering vergeten, maar dan, zonder er iets voor te hoeven doen, komt hij zomaar weer om de hoek kijken. Door een liedje, een geur of misschien wel door dat ene toetje dat hij altijd maakte. Crème brulee. Daar had hij zo’n mooie brander voor.
Een paar maanden terug liet ik bijna een tatoeage zetten. Een piepklein hartje moest het worden. Zwart, en alleen de randjes. Een hartje, want de liefde overwint alles. Daar was ik toen nog heilig van overtuigd. Of eigenlijk moet ik zeggen: daar ben ik elke keer heilig van overtuigd. Het hartje kwam er niet en ook het idee van de alles overwinnende liefde verdween. De herinneringen bleven, want zo gaat dat altijd.
Vroeger maakte ik ze al: doosjes vol herinneringen. Voor elk jaar een nieuwe. Het schriftje met mijn eerste abc in het doosje van 1996, in die van 2005 mijn eerste valentijnskaart. Andere herinneringendoosjes bevatten zelf gedroogde vlinders, zand uit het Spanje van mijn opa en een hele hoop bonnetjes. Van het diner op mijn tiende verjaardag bijvoorbeeld of van de lunch toen oma begraven werd. Kinderdingen.
Doosjes met herinneringen, als je er eenmaal mee begint kan je er nooit meer mee stoppen. Want de herinneringen van nu zijn net zo waardevol als die van vroeger. Was er vroeger een doosje voor elk jaar, nu is er een doosje voor elke man. Vooral op het moment dat het idee van de alles overwinnende liefde weer vervaagt, zijn deze herinneringendoosjes extra waardevol.
Elk doosje zie ik als een hulpstuk. Een hulpstuk om de desbetreffende man zo snel mogelijk te vergeten en de herinneringen weg te proppen in een stukje van mijn hoofd waar ze slechts zelden tevoorschijn komen. 
De meest recente is die van Pepijn. Voor iets dat maar zes maanden duurde, en officieel niet ‘iets’ genoemd mocht worden, is deze herinneringendoos goed gevuld. Misschien komt het door het boek met 250 crème brulee recepten. Door de condoomverpakking van onze eerste seksuele avontuur of het geluks-vijf-centje dat hij voor me opraapte in de supermarkt kan het in ieder geval niet komen. Zijn alle herinneringen verzameld, dan maak ik een foto van het herinneringendoosje en tape ik hem dicht. Extra stevig, klaar voor verzending.
De herinneringendoosjes van vroeger bewaar ik. Dat zijn namelijk het soort herinneringen die altijd even om de hoek mogen komen kijken.
Met de mannen uit mijn leven is het een ander verhaal. Hun herinneringendoosjes stop ik weg. Op marktplaats. Zo ook die van Pepijn. Een doosje vol herinneringen, tegen elk aannemelijk bod.



Wie is Gastschrijver: Vonne Hendriksen?

Geboren in 1990, wat haar de jongste van het Genootschap maakt, en ook nog eens de enige Haarlemse tussen de Amsterdammers. Vonne schrijft over romantiek, beschadigde zielen, gebroken harten. Zacht en lief, zou je dus denken. Maar pas op, wat deze talentvolle dame schrijft is als een teckel: het lijkt allemaal wel zo schattig, maar er zit pit in. (EV)
Standard