Verhaal #236 • Afgesproken thema: Verlegen

Donker Pompoen

‘Mag ik twee Donker Pompoen alstublieft?’
Die zijn op. Ik heb nog wel Brabants Donker. Net zo donker, maar met iets minder pit. Maar zo te zien heb jij dat niet nodig’, antwoordde de bakker terwijl hij naar haar knipoogde.

Even sloeg ze haar ogen neer en vanonder haar wimpers keek ze weer stiekem naar hem op. Vanuit een ooghoek zag ze de oude vrouw naast haar naar haar kijken. Eigenlijk was zij aan de beurt geweest om te bestellen, maar toen de bakker Nadine in het oog kreeg, was zijn aandacht naar haar gegaan.
De blik in zijn ogen maakte dat haar hoofdhuid begon te jeuken. Haar oksel kriebelden en ze voelde het zweet aan alle kanten uitbreken. En ja hoor, daar kwam het. Het Allerergste. Haar hoofd begon te gloeien. Ze werd nu rood. Ze werd rood en ze wist het en die wetenschap maakte haar nog roder.
‘Dan doe maar een Brabants Donker’, stamelde ze. ‘Dat is een heel brood toch?’
‘Klopt. En je wilde twee Donker Pompoen, dat zijn halfjes. Twee halfjes maken één hele. Zal ik hier twee halfjes van maken?’
‘Nee, laat hem maar heel. Heel is prima. Mijn collega’s en ik maken er zelf wel een halve van.’ Ze kon zich wel voor haar kop slaan. De bakker lachte niet. Natuurlijk lachte hij niet. Het was een stom grapje. Wel keek hij geamuseerd en hij knipoogde weer. Bam! Haar rode hoofd werd nog een tikkeltje roder en Nadine draaide haar blik van de bakker weg. Het zweet leek nu zelfs in haar teennagels uit te breken. Ze zag hoe de oude vrouw hen verbaasd en geïrriteerd gadesloeg.
Wat was er in godsnaam aan de hand? Zij was toch altijd degene met de grote bek? Niet schuw voor seksueel getinte opmerkingen, grove grappen – ongeacht in welk gezelschap ze was – en als iemand haar praatjes probeerde te overtreffen deed ze er zelf nóg een schepje bovenop. En ze won altijd. Ze lulde altijd iedereen onder de tafel.
Waarom werd ze nu dan zo rood? Door die knipoog? Een knipoog van een bakker van middelbare leeftijd? Goed, wel een bakker van middelbare leeftijd met een leuke kop op zijn lijf, maar dan nog. Dit sloeg nergens op. Ze stond van zichzelf te kijken. Stond ze dan al zo lang droog dat ze zich het liefst als een zoet broodje over zijn toonbank zou krullen? Zag hij dat aan haar? Stond hij daarom zo quasi nonchalant naar haar te kijken? Ze zou hem wel even een koekje van eigen deeg geven.

‘Anders nog iets?’, vroeg hij. ‘Niets uit uw vitrine, maar een keer snoeiharde, hete, geile seks zou wel prettig zijn’, zou ze nu eigenlijk moeten zeggen. En dan zou ze hem diep in de ogen kijken en zien of ze hem ook kon laten blozen.
In plaats daarvan zei ze: ‘Zes maanzaadbolletjes alstublieft.’ Ze baalde van zichzelf. ‘Met extra veel zaad’, voegde ze er snel aan toe.
Ze hoorde hoe de oude vrouw naast haar naar adem hapte en zich verslikte. Hoe ze bleef hoesten en uiteindelijk al hoestend en kermend op de grond viel. De bakker had er geen aandacht voor. Hij keek Nadine diep in haar ogen terwijl hij met een sierlijke beweging zes maanzaadbolletjes in een papieren zak deed.



Wie is Linda van Doorn?

Linda is redactrice bij Lef Magazine, dramatisch theaterbeest uit 's-Hertogenbosch en specialist ‘lachen om flauwe grappen’ bij Het Schrijversgenootschap. ‘Ik werk met woorden,’ zei ze op haar sollicitatiegesprek en sindsdien moet ze van ons verplicht tijdens elke redactievergadering de superhandige Schrijversgenootschap-overall™ (met zakken voor alle soorten pennen en notitieblokken!) aan. Linda schrijft sinds februari 2014 voor Het Genootschap en haar indrukwekkende digitale fanschare rept al vanaf het begin van “de beste schrijver op de website”. Daar zijn we dus mooi klaar mee. Drama op de redactie. (JE / HdK) Volg Linda op Twitter →
Standard